چنته عشایر با نام زنان گره خورده است. نمی‌شود از چنته حرف نزد و درباره سازنده‌شان یعنی زنان چیزی نگفت. در هر گوشه از ظرافتی كه در چنته به كار می‌رود، دست یك زن در میان است. 
 چنته تنها توسط زنان بافته می‌شد. دختران و زنان عشایر از همان كودكی بافت چنته را فراگرفته و هنگام رسیدن به سن ازدواج برای خانواده‌های خود چنته‌های مرغوب می‌بافتند.
  دختران عموما برای جهاز خود چنته می‌بافتند.
  بافت چنته برای خانواده‌های عشایر، جنبه اقتصادی نداشته است؛ بنابراین آنها چنته را برای فروش نمی‌فروختند. بافت چنته برای عشایر تنها جنبه شخصی داشته است. 
  دار چنته برخلاف دار جاجیم، فرش و گلیم كه عمودی است و زنان برای بافت روی زمین می‌نشینند، افقی است. زنان عشایر روی دار افقی كه بر زمین گذاشته می‌شود، خم می‌شوند و می‌بافند.
  اندازه چنته 30 در 40 است. زنان عشایر عموماً چند تا چنته را در یك دار می‌بافند.
  امروز چنته به‌ندرت پیدا می‌شود. دیگر كمتر دختر عشایری چنته می‌بافد. حال چنته‌های قدیمی در عتیقه‌فروشی‌ها به فروش می‌رسد و از آن به عنوان دیواركوب خانه‌ها استفاده می‌كنند.