نگهداری از حیوانات‌خانگی نماد تنهایی 

نگهداری از حیوانات‌خانگی نماد تنهایی 

زندگی مسالمت‌آمیز بین انسان و حیوان موضوع تازه‌ای نیست. سال‌هاست انسان‌ها برخی حیوانات را رام کرده‌اند و با آنها زندگی می‌کنند؛ حیواناتی مثل مرغ، خروس، گاو، گوسفند و... که اهلی محسوب می‌شوند و فوایدی به انسان می‌رسانند و ما از شیر و گوشت و پوست آنها استفاده می‌کنیم  اما چند دهه است که در کنار حیوانات اهلی، بخش دیگری از آنها هم  به زندگی انسان‌ها وارد شده و در ردیف حیوانات خانگی قرار گرفته‌اند؛ حیواناتی همچون سگ، گربه و حتی وحشی‌ترشان همچون مار، گاندو، شیر و ببر!

نکته قابل تأمل این است که چرا برخی افراد سراغ نگهداری از چنین حیواناتی می‌روند؟ آیا افرادی که از حیوانات وحشی نگهداری می‌‌کنند از شخصیت سالمی برخوردارند یا خیر؟ شاید اگر سراغ منابع روان‌شناختی مربوط بروید با مزیت‌های نگهداری از حیوانات خانگی مثل سگ و گربه مواجه ‌شوید؛ مزایایی که می‌تواند موجب سلامت روان شود. این در حالی است که اگر با نگاه موشکافانه‌تر و از منظر روان‌شناسانی به موضوع نگهداری از حیوانات خانگی بپردازید یا حتی اگر افراد دارای حیوانات خانگی را مورد واکاوی شخصیتی قرار دهید، متوجه خواهید شد این افراد از برخی اختلالات شخصیتی رنج می‌برند؛ افرادی که برخی‌شان توانایی برقراری ارتباط مؤثر با اطرافیان را ندارند و بر این اساس سراغ نگهداری و دوستی با موجوداتی می‌روند که قرار نیست در برابر رفتارهای‌شان عکس العملی داشته باشند و در عمل نوعی از ارتباطات یک‌طرفه را تجربه می‌کنند.  نگهداری از حیوانات خانگی در خانواده‌های سلولی و موزائیکی به مراتب بیشتر دیده می‌شود همچنان‌که افراد دارای زندگی مجردی اغلب از یک حیوان خانگی نگهداری می‌کنند. بنابراین شاید به‌صراحت بتوان گفت نگهداری از حیوانات خانگی در دنیای امروز نماد تنهایی انسان است.

مهدی نیک ضمیر | گروه جامعه