سود در زمانی ایجاد می‌شود که کالای واحد در دو بازار یا در دو قالب متفاوت با قیمت متفاوت وجود داشته باشد. مثلا زمانی را در نظر بگیرید که مغازه‌داری سه جین تی‌‌شرت از تولیدی خریداری کرده که قیمت هر عدد آن 20هزار تومان محاسبه شده، از آنجا که این مغازه‌دار تی‌شرت‌ها را تک‌به‌تک می‌فروشد مبلغی روی هرکدام از تی‌شرت‌ها در نظر گرفته می‌شود. آن مقدار سود، آربیتراژی تلقی می‌شود. این‌گونه اقدامات را زیاد دیده و شنیده‌ایم سهامداران در بورس معمولا این کار را انجام می‌دهند. با فروش سهمی که اکنون قیمت آن بالا رفته و خرید سهمی ارزشمند که عرضه اولیه‌ای با قیمتی مناسب داشته سود آربیتراژی کسب می‌کنند. آربیتراژکننده‌ها معمولا سرمایه‌گذاران خبره‌ای هستند که از فرصت‌های آربیتراژ که کم یافت می‌شود به‌خوبی و به‌سرعت استفاده می‌کنند. به‌دلیل این‌که در انجام معاملات آربیتراژکننده‌ها همزمانی وجود دارد، عملکرد یکدیگر را خنثی می‌کنند اما نکته جالب توجه این است که با وجود خنثی‌شدن عملکرد نتیجه تاثیرگذاری در تعیین قیمت واقعی سهام و رفع اختلاف قیمت در بین بازارهای مختلف و به‌طور کلی در بهبود کارایی اطلاعاتی بازار سرمایه دارد.