عطر اسپند و کندر وقتی با صدای طبل و سنج در هم می‌پیچد و با شور نوای حسین حسین در هم می‌آمیزد، ‌فرقی ندارد کجا باشیم در مسجد، ‌تکیه یا حسینیه یا در کنج اتاق در روضه‌ای خانگی؛ در هر گوشه از جغرافیای این خاک که باشیم انگار در سرزمین کربلا هستیم و روبه‌روی‌مان ضریح شش گوشه امام حسین‌(ع) قرار گرفته تا به دل بی‌قرارمان قرار بدهد. پس دست ادب بر سینه می‌گذاریم و با خضوع و خشوع به ارباب لب تشنگان سلام می‌دهیم و خاطرمان جمع است فرشته‌هایی که در کنارمان هستند و در بساط ساده روضه‌های خانگی‌مان حضور یافته‌اند این سلام و این عاشقی‌ها را به گوش آقای‌مان می‌رسانند تا آقای خوبی‌ها و مهربانی‌ها بداند ما عاشقانه دوستش داریم و امروز گرچه بیش از هزار سال از ندای هل من ناصرش می‌گذرد اما ما آماده‌ایم تا به ندای یاری طلبی‌اش لبیک بگوییم. آماده‌ایم تا قطره وجودمان را برای ذوب در دریای بی‌کران وجود حسین‌(ع) تقدیم کنیم. ما بی صبرانه دلمان می‌خواهد سوار بر کشتی نجات حسین‌(ع) شویم تا در پناه حسین(ع) از مهلکه دنیا و بلاهای آخرالزمانی در امان باشیم و در روزگاری که دینداری همچون نگه داشتن آتش در کف دست است،‌ دین‌مان را به برکت عشق به سید و سالار شهیدان حفظ کنیم و به خود ببالیم که شاید نام ما را هم در زمره عاشقان و دوستداران حسینی بنویسند که یار حسین(ع) بودن در شأن مقامی همچون ابوالفضل است و در رکاب حسین(ع) خون دادن شایسته هانی بن عروه و مسلم بن عوسجه، حربن یزید ریاحی و دیگر حماسه‌سازان کربلاست. برای ما همین که نام‌مان را در زمره عاشقان حسین(ع) بنویسند تا همیشه سربلند خواهیم بود.

زهرا چیذری - سردبیر چاردیواری