فرض کنید شما یک دهنه مغازه متروکه را از مالک اجاره می‌کنید، در آن یک فروشگاه پوشاک راه‌اندازی می‌کنید و با تلاش فراوان، مشتریان زیادی برای خود دست‌وپا می‌کنید. حال اگر مالک بعد از اتمام مدت قرارداد شما را از مغازه بیرون کند، در واقع از شهرت و اعتباری که شما برای آن مغازه و کسب‌وکارتان جمع کرده‌اید به نفع خود استفاده می‌کند؛ حال آن‌که شما مجبورید به مغازه‌ دیگری بروید و دوباره همه چیز از اول…
پس قانون‌گذار به این فکر افتاد که این ارزش افزوده‌ پنهان برای اماکن تجاری را در نظر بگیرد و از حق مستاجران در مقابل مالکان دفاع کند. همین‌جا مشخص می‌شود چرا سرقفلی تنها برای اماکن تجاری تعریف می‌شود؛ زیرا اماکن مسکونی به واسطه زندگی کردن افراد داخل آن،‌ چیزی به ارزش و اعتبارش افزوده نمی‌شود.