ابتدا در باب ضرورت‌های راه‌اندازی این شبکه باید سخن گفت. برای همین منظور بد نیست بدانیم که امروزه و درحال‌حاضر بیش از 800شبکه تلویزیونی کودکان‌ونوجوان در سراسر دنیا در حال فعالیت هستند و هرکدام از این کانال‌ها با رویکرد فرهنگی خاص و براساس مبانی اخلاقی و دینی مختلف و بعضا متضادی سعی دارند تا به ذهن مخاطبان خود شکل دهند. به‌طوری‌که درحال‌حاضر تنها چند کشور مانند آمریکا، ژاپن، کره‌جنوبی، فرانسه و انگلستان بر بازار جهانی برنامه‌های ویژه کودکان و نوجوانان سلطه افکنده‌اند. البته با غفلت برخی از والدین، این شبکه‌ها مخاطب‌هایی را هم در بین کودکان و نوجوانان ایرانی یافته‌اند که این بچه‌ها را در خطر استحاله فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی براساس دیدگاه‌های لیبرالی یا متفاوت با فرهنگ اصیل دینی و مذهبی مواجه کرده‌اند. کودک نسبت به تلویزیون این توانایی را دارد که گزینشی برخورد کند. البته هرقدر کودک بزرگ‌تر می‌شود این ویژگی بارزتر می‌گردد، ذهن انسان در دوران کودکی و نوجوانی بسیار تأثیرپذیر است. اولین تجربه مستقیم کودک و تلویزیون عموما از دوسالگی پیدا می‌شود. بعد به‌صورت اختیاری و در نهایت در سه‌سالگی انتخابگر می‌شود و این سنین در اصل دوره پایه‌‌ریزی سال‌های جوانی و بزرگسالی است و برای همین است که یکی از راه‌های تربیت کودکان، تلویزیون محسوب می‌شود که جهان با توجه به تأثیر بسیار بالای آن به این رسانه روی آورده‌‌اند و تمام کشورهای جهان برای القای فرهنگ و عقاید خود به کودکان از این روش استفاده می‌‌کنند. با توجه به این موضوع و فعالیت این حجم از شبکه‌های انیمیشن برای هدف قرار دادن کودکان ایرانی، اهمیت شبکه‌ای تخصصی در زمینه پویانمایی و برنامه کودکان بیش از پیش محسوس می‌شود. به‌ویژه اگر برنامه‌های این شبکه ــ همان‌طور که در سند تحول رسانه‌ملی و صحبت‌های مدیریت شبکه کودک عنوان شده است‌ــ رویکرد هویت‌بخشی و خودآگاهی داشته باشند.