تلویزیون، این عضو خانواده
وقتی پای تلویزیون به چاردیواری خانه‌های مردم باز شد نامش را جعبه جادو گذاشتند، یک تکنولوژی تازه که دنیا را متحول کرد، تغییر داد و بسیاری از تحولات دیگر را در حوزه‌های فرهنگی - اجتماعی و حتی سیاسی امنیتی موجب شد.
کلمه تلویزیون یک کلمه دو قسمتی است که از زبان یونانی و لاتین می‌آید. «تل» در یونانی به معنای دور در حالی‌که «ویزیون» به معنای دیدن یا بینایی است. تلویزیون یک ابزار مخابراتی برای ارسال و دریافت عکس‌های متحرک و صدا از یک فاصله دور است. باوجود این تلویزیون در عمل فراتر از یک ابزار مخابراتی است. براین اساس مجمع عمومی سازمان ملل متحد درسال ۱۹۹۶میلادی، بیست‌‌و‌یکم نوامبر مصادف با ۳۰ آبان را به‌عنوان «روز جهانی تلویزیون» تعیین کرد. سازمان ملل متحد هدف از چنین اقدامی را ترغیب کشورها به تبادل برنامه‌های تلویزیونی، بهویژه برنامه‌هایی اعلام کرد که برای گسترش صلح، توسعه اجتماعی، اقتصادی و تقویت مسائل فرهنگی جامعه ساخته می‌شود. شاید این تصمیم به‌واسطه اثرگذاری عمیقی است که این رسانه جمعی روی خانواده‌ها دارد. ماجرا به‌قدری جدی است که بسیاری از کارشناسان و صاحب‌نظران تلویزیون را یکی از اعضای خانواده می‌دانند. هرچند بعضی دیگر معتقدند تلویزیون در واقع بیگانه‌ای است که خود را به خانواده‌ها تحمیل کرده است!
با تمام اینها آنچه که غیر‌قابل انکار، تاثیرپذیری گسترده خانواده و روابط اعضای آن از این رسانه جمعی است. رسانه‌ای که گرچه با ورود شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی مرجعیت سابق خود را از دست داده است اما همچنان شاهد آن هستیم که تلویزیون گسترده‌ترین و پرمخاطب‌ترین رسانه جمعی است که از کودک و خردسال تا سالمند و کهنسال را به خود جلب می‌کند و ساعت‌ها پای تصاویری که پخش می‌کند نگه می‌دارد. وسایل ارتباط جمعی، نقش مهم و تعیینکنندهای در روابط بین جوامع و گروههای موجود در آنها دارد و به میزان زیادی در هدایت و جهت‌‌دهی افکار عمومی سهیم است. در این میان، تلویزیون به‌عنوان رسانه‌ای دیداری و شنیداری، با حضور بلامنازع خود درخانه‌ها، بیشترین تاثیر را روی خانواده‌ها بهویژه کودکان و نوجوانان میگذارد. تلویزیون رسانه‌ای است که می‌تواند یاریگر والدین یا حتی رقیب آنها باشد، حتی روابط خانوادگی و اجتماعی را اصلاح کرده و ارتقا ببخشد یا دچار چالش کند! همه اینها بستگی به برنامه‌ریزی دست‌اندرکارانی دارد که برنامه‌های تلویزیونی را برای مردم تدارک‌می‌بینند. برنامه‌هایی که اگرمطالعه و حساب‌شده نباشد، می‌تواند مخرب‌بوده وموجب انتقال خشونت، فردگرایی، تجمل‌گرایی و دوری از ارزش‌ها شود و درصورت برنامه‌ریزی و ساخت برنامه‌های حساب‌شده می‌تواند بااصلاح ساختارهای اجتماعی وخانوادگی همراه باشد.
فرید حسینی - خبرنگار چاردیواریبا تمام اینها آنچه که غیر‌قابل انکار، تاثیرپذیری گسترده خانواده و روابط اعضای آن از این رسانه جمعی است. رسانه‌ای که گرچه با ورود شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی مرجعیت سابق خود را از دست داده است اما همچنان شاهد آن هستیم که تلویزیون گسترده‌ترین و پرمخاطب‌ترین رسانه جمعی است که از کودک و خردسال تا سالمند و کهنسال را به خود جلب می‌کند و ساعت‌ها پای تصاویری که پخش می‌کند نگه می‌دارد. وسایل ارتباط جمعی، نقش مهم و تعیینکنندهای در روابط بین جوامع و گروههای موجود در آنها دارد و به میزان زیادی در هدایت و جهت‌‌دهی افکار عمومی سهیم است. در این میان، تلویزیون به‌عنوان رسانه‌ای دیداری و شنیداری، با حضور بلامنازع خود درخانه‌ها، بیشترین تاثیر را روی خانواده‌ها بهویژه کودکان و نوجوانان میگذارد. تلویزیون رسانه‌ای است که می‌تواند یاریگر والدین یا حتی رقیب آنها باشد، حتی روابط خانوادگی و اجتماعی را اصلاح کرده و ارتقا ببخشد یا دچار چالش کند! همه اینها بستگی به برنامه‌ریزی دست‌اندرکارانی دارد که برنامه‌های تلویزیونی را برای مردم تدارک‌می‌بینند. برنامه‌هایی که اگرمطالعه و حساب‌شده نباشد، می‌تواند مخرب‌بوده وموجب انتقال خشونت، فردگرایی، تجمل‌گرایی و دوری از ارزش‌ها شود و درصورت برنامه‌ریزی و ساخت برنامه‌های حساب‌شده می‌تواند بااصلاح ساختارهای اجتماعی وخانوادگی همراه باشد.
