یادم هست آن‌موقع آدم‌هایی را می‌دیدم که با هزار امید و آرزو کتاب‌ها را ورق می‌زدند تا حتما فلان دانشگاه قبول شوند چون لابد آنجا خبری هست که آن‌قدر عاشق و شیفته دارد و به قول خودشان می‌خواستند حتما روی آن صندلی‌های خاص بنشینند تا یک وقت برند شخصی‌شان خراب نشود. آمدیم و روی آن صندلی‌ها که نه، ولی روی این صندلی‌ها نشستیم اما دانشگاه آن چیزی نبود که برای امثال ما ترسیم کرده بودند‌. از روز اولی که پایم به اینجا باز شده هرکس من را می‌بیند پشت‌بند سلام و علیکش می‌گوید سعی کنم خودم مهارت بیاموزم و دل به دانشگاه نبندم و از این دست نصیحت‌هایی که هر کس فکر می‌کند فقط خودش بلد است. فکر می‌کنم از شوخی‌های خیلی غیرتکراری با غذای سلف و ایراد گرفتن به اینجور چیز‌ها که بگذریم یکی از بزرگ‌ترین ضعف‌های دانشگاه همین است که فاصله‌اش با دانشگاه خیلی زیاد است.
چرا دانشگاه نباید جواب نیاز‌های ما را بدهد؟ چرا باید بهترین کمک به تازه‌وارد‌ها این باشد که حواس‌شان را جمع کنند یک موقع خدای ناکرده دانشگاه خیلی وقت‌شان را نگیرد؟ چرا خیلی‌ها تازه بعد از چهار سال متوجه می‌شوند کار کردن در دنیای واقعی فرق می‌کند و این چیزهایی که یادگرفته‌اند قرار نیست به کارشان بیاید؟ چرا باید بعد از یک مدت از آن شور و هیجان اول کار خبری نباشد و کارمان بشود حاضری زدن و امتحان دادن و دوباره و سه‌باره تکرار کردن آن؟
اگر جواب قرار نیست توی دانشگاه پیدا شود پس کجا باید دنبال آن بگردیم؟