دیگری دانشگاهی بود موسوم به «اشرف» که درواقع ازهمه حکمت‌کده‌های بلاد شریف‌تر بود. البته حکمت‌کده‌های کاملا آزاد و پیام زور و‌...هم داشتند که بالاخره سر کسی بی‌کلاه نماند. با همه این احوالات حکیم به خاطر شوهر‌عمه‌اش که در بلاد دیگری آن‌طرف آب زندگی می‌کرد؛ دوست داشت بورسیه شود برای حکمت‌کده‌های آنجا. احساس می‌کرد اگر این طرف بماند مجبور است برود سراغ مشاغل ساده و کم‌درآمدی مثل نویسندگی، آشپزی، تعمیرکار ماشین یا حتی راننده الاغ‌های اینترنتی و خلاصه خیلی آینده خوبی برای خودش متصور نبود ولی مطمئن بود که اگر برود آن‌ور آب، بعد از فارغ‌التحصیلی، هیچی نشود لااقل برای خودش می‌شود یک «writer» یا  «Chef» یا«Car‌ repairman» و دیگر هیچ‌کدام هم نشود، می‌رود سر شغل شریف driving و این خیلی برای یک جوان جویای نام مهم است که شغل خوبی داشته باشد. شاید با خودتان بگویید این شغل‌ها همان مشاغل بود به زبان انگلیسی؛ ولی اصلا حواس‌تان نیست که وقتی به خارج می‌روی همه‌چیز فرق می‌کند. گداهای خارج هم وضع‌شان از گداهای داخل بهتر است.

2- بورسیه
حکیم که از بدو تولد حکیم بود و با این‌که هنوز پا به هیچ حکمت‌کده‌ای نگذاشته بود؛ همه او را حکیم صدا می‌کردند، برای شرکت در آزمون ورودی حکمت‌کده‌ها که اسمش کنکور بود؛ خیلی کارهای زیاد انجام داد. هم همه کتاب‌های مافیای کنکور را خرید و خواند، هم در تمام آزمون‌های چند‌مرحله‌ای ثبت‌نام کرد و هم به بهترین مکتبخانه بلاد رفت و خلاصه هرکاری کرد که اول برود در «اشرف» بعد از آنجا برود خارج. تقریبا آن زمان‌ها حکمت‌کده اشرف یک چیزی بود شبیه ترکیه امروزی که هرکسی می‌خواست برود خارجه، اول می‌رفت آنجا یک لیسانسی چیزی می‌گرفت بعد خودش را بورسیه می‌کرد در حکمت‌کده‌های خارج. البته شوهرعمه حکیم راه‌های ساده‌تری هم برای این کار به او یاد داد؛ مثل این‌که برود جلوی نظمیه بلاد و حرف‌های کاملا سیاسی بزند و به همه‌چیز بلاد توهین کند و بعد سریع از مرز خارج شود تا خود خارجی‌ها او را بیاورند پیش خودشان و قربان‌صدقه‌اش هم بروند و لقب زیبای پناهنده هم نصیبش شود. ولی خب حکیم خیلی تنبل بود و وقتی پاشد رفت جلوی نظمیه و دید هرچی شلوغ می‌کند اتفاقی نمی‌افتد و آشوبی به‌پا نمی‌شود برگشت خانه. البته یک فیلم هم برای یکی از دوستان شوهرعمه‌اش به نام «مَسی» فرستاد و جلوی نظمیه کلاهش را از سرش برداشت ولی این هم افاقه نکرد.حکیم عاقبت توانست خودش را به «دانشگاه ملی سن‌مارکوس» در رم برساند. خوشبختانه با توجه به توانمندی‌های زیادی که داشت به او اجازه دادند درهر رشته‌ای که دوست دارد ادامه تحصیل بدهد و این‌که مجبور بود کفش‌های اساتید را واکس بزند و ظرف‌های سلف سرویس را بشورد هیچ ربطی به هیچ چیزی نداشت. این هم که سر کلاس‌ها نمی‌رفت به این علت بود که چون همه‌چیز را خوب بلد بود دیگر نیازی نبود در کلاس‌ها شرکت کند. این هم که از کارنامه و نمره و فارغ‌التحصیلی خبری نبود به‌دلیل مناعت‌طبع حکیم بود و اساسا همه‌چیز خارج خیلی خوب بود و این‌که حکیم بعد از چند سال، دست از پا درازتر به بلاد خود برگشت هم نه به ما ربط دارد نه به خود حکیم و اصلا چه معنی دارد آدم در زندگی کسی که چند سالی را در خارج زندگی کرده فضولی کند؟!

3- هیچ‌جا خونه خود آدم نمیشه
حکیم که به بلاد برگشت، برایش کوچه‌ها را چراغانی کردند و پدر حکیم چند شبانه‌روز جشن و پایکوبی برپا کرد. البته وقتی فهمید پسرش یک کلاس درس اضافه هم نخوانده کمی عصبانی شد و حکیم یک ماه و نیم در شفاخانه بستری شد. بعد از آن دوباره به فکر ادامه تحصیل افتاد. برای این‌که جبران گذشته را هم کرده باشد کلی ایده و فکر که از آن طرف آب با خودش آورده بود به طرح‌های چند صد صفحه‌ای تبدیل کرد و نزد اساتید آورد؛ اساتید نمره‌های زیادی به او دادند و ستاره‌دارش هم کردند و کلی ادا و اطوار دیگر هم سرش در‌آوردند و او را ترغیب کردند که طرح‌هایش را برای برخی مسئولان بلاد هم ببرد. یک روز حکیم ازصبح علی‌الطلوع شروع کرد سر زدن به همه مسئولان امر و خب خیلی زود ظرف یک ماه و نیم توانست وقت ملاقات بگیرد. شاد و خندان طرح‌هایش را به آقایی که همه می‌گفتند «این از همه مسئول‌تره» برد و با استقبال زیاد او مواجه شد. آن‌قدر که هندوانه زیر بغلش گذاشتند دیگر مطمئن شده بود که به‌زودی از ایده او حمایت می‌شود. فقط در پایان از او خواستند شماره‌اش را نزد منشی بگذارد و برود تا با او تماس بگیرند. در حکایات آمده است که پیرمردی صدو‌چند ساله در حوالی میدان رازی تهران، به این سمت و آن سمت می‌رود و منتظر تماس از طرف آقایی است به نام مسئول امر. خیلی‌ها معتقدند این همان حکیم است که طرح‌هایش را داخل پیت حلبی می‌سوزاند تا شب‌ها از سرما در امان باشد ولی ناامید نمی‌شود و هرگز هم هوس خارج رفتن ندارد.

حکیم