من بعد از مطالعه همواره انتظار داشتم داستان از یک جایی ایراد پیدا کند اما نویسنده با نهایت ظرافت جلو رفته و تلاش کرده وسوسه‌های ذهن نویسنده را وارد کار نکند و کنترل شده بنویسد. مولف ماجرا را با مخاطب از زبان پیامبر(ص) پیش برده‌است و همین مخاطب قرار دادن باعث شده نویسنده نفسیاتش را کنترل کند. بی‌تابی حضرت زهرا(س) در نبود پیامبر(ص) صرفا به دلیل فقدان پیامبر نبود بلکه دلایل مختلفی داشت. چرا که معصوم(ع) ما را توصیه می‌کند در غم‌ها و شادی‌ها افراط نکنیم. دلیل بی‌تابی‌های حضرت زهرا(س) در نبود پیامبر(ص) را باید برای مخاطب تشریح کنید. مخاطب ممکن است این اثر را در ایام فاطمیه بخواند و متاثر شود چون این کتاب یک روضه یک‌نفره است اما اگر دلایل تشریح نشود برای مخاطب جوان ما جای سؤال باقی می‌گذارد. کار سیدمهدی شجاعی در آن برهه زمانی باعث شد او پایه‌‎گذار این نوع ادبی باشد؛ چون ما پیش از این در ادبیات‌مان چنین اثری نداشتیم. او به کسی مانند من جرات داستان‌نویسی درباره معصومین(ع) را داد. ما نمی‌توانیم مانند معصومین(ع) رفتار و فکر کنیم و این نوع نگارش ممکن است باعث بی‌ادبی و بی‌حرمتی به اهل بیت(ع) شود. ما می‌توانیم اهل‌بیت (ع) را در زندگی روزمره بیاوریم اما باید مراقب خطراتی باشیم که این نوع روایت دارد. ادبیات معصومین (ع) باید بشارت‌دهنده و انذارکننده باشد. اگر از این حد تعادل خارج شویم آسیب‌هایی رخ می‌دهد. مولفان باید از تاریخ و روایت معصومین‌(ع) بدانند تا دچار خطاهای تاریخی نشوند و از این طریق مخاطب را گمراه نکنند. باید از کپی‌کاری و موازی کاری در ادبیات معصومین دوری کنیم و سراغ مفاهیم جدیدتری برویم. لازم نیست برای روایت زندگی اهل‌بیت(ع) از زبان آنها داستان بگوییم بلکه می‌توانیم از زوایای دید اطرافیان آنها داستان روایت کنیم. باید اهل‌بیت(ع) را وارد فضای امروز کنیم و ببینیم چگونه می‌توانند ما را از این منجلاب دور کنند. کتاب کشتی پهلو گرفته برای ادبیات روضه الگوی مناسبی است اما لازم است از این ادبیات عبور کنیم.