مناجات‌هایی از جنس و زبان طنز که شما را به خنده‌ای عمیق دعوت می‌کند؛ خنده‌ای که پندی در پی دارد. پندهایی که باعث خواهند شد مجبور نشویم مثل تصویر روی جلد کتاب، کلاه‌های‌مان را اندکی بالاتر بگذاریم.
این کتاب سال ٩٨، توسط نشر صاد به چاپ رسیده و کمتر از ۵٠صفحه دارد. مقدمه مناجات‌الغافلین راسیدمهدی شجاعی نوشته و تصویرسازی کتاب را نیزخود محمدمهدی رسولی انجام داده که باعث شده تصاویر کاملا با متن کتاب متناسب باشند. وی پیش از این اثر، کتاب «آمین» را هم نوشته وصفحه‌آرایی کرده بود. امانوشتن مناجات‌نامه‌ای به زبان طنزبرای اولین بار ازوی به چاپ می‌رسد.
اگرچه بعد از مطالعه این کتاب مخاطب ممکن است به فکر فرو برود و با خود بگوید: شاید این مناجات‌ها همان دعاهایی است که من از خدا می‌خواهم. رسولی فقط آنها را اندکی اغراق‌آمیز و بانمک کرده تا نیش انتقاد با نوش طنز ممزوج شود. شاید اگر ملائک درگاه الهی هم به دعاهایم نگاه کنند که غافلانه چه چیزهای بی‌مقداری از او طلب می‌کنم، به من بخندند. رسالت اصلی طنز هم همین است. طنز باید رذیله‌های اخلاقی را بکوبد تا فضایل اخلاقی نمایان شوند.
محمدمهدی رسولی، درتوضیح مناجات‌الغافلین می‌گوید: «اگر می‌خواهی با خدا صحبت کنی، این کتاب را نخوان! اگر می‌خواهی صادقانه، بی‌کلک و بی‌ریا با خدا صحبت کنی، این کتاب را نخوان! اگر می‌خواهی وقتی با خدا صحبت می‌کنی، خودخواه، متکبر و عبوس نباشی، این کتاب را نخوان! حالا اگر خیلی اصرار داری این کتاب را بخوانی، هرچه می‌توانی کمتر بخوان؛ پنج صفحه، یا حتی یک صفحه، اگر فقط یک جمله‌اش را خواندی که چه بهتر، اگر ناگهان همه‌اش را خواندی، بدان که آدم‌های این کتاب هنوز ادب و آداب نیایش را نمی‌دانند. از خدا برای آنها بخواه که موقع مناجات، صادقانه، بی‌کلک و بی‌ریا با او صحبت کنند.»

ابراهیم کاظمی‌مقدم - پژوهشگر طنز