مصرف‌گرایی وضعیتی است که زنجیره‌ای از تولیدکنندگان، بازاریابان، فعالان صنعت تبلیغ و رسانه‌ها آن را ایجاد می‌کنند تا هر روز کالاهای بیشتری فروخته شود و ضمن فرونشاندن عطش مصرف در جامعه، سود ذی‌نفعان این زنجیره نیز تامین شود. مصرف‌گرایی اما آفتی برای زندگی است؛ منظورمان یک زندگی همراه با آسایش خیال است، از آن نوع زیستن‌ها که اصالت سبک زندگی ایرانی- اسلامی اقتضا می‌کند. در این سبک اصیل، ما فقط زمانی خرید می‌کنیم که نیاز داشته باشیم اما در سبک مصرف‌زده، ما بدون نیاز هم خرید می‌کنیم؛ در واقع می‌خریم تا یا حال‌مان بهتر شود یا از دیگران عقب نمانیم. این حضور همیشگی در مسابقه مصرف اما عملا آرامش فرد را مختل می‌کند و منابع مالی‌اش را به باد می‌دهد؛ حتی اگر خودش حس خوبی از این وضعیت داشته باشد. البته متولد شدن در جهان کنونی که همه معادلات آن مادی است در گرایش افراد به مصرف بیشتر، نقش مهمی دارد، ولی در همین جهان نیز می‌توان با برخی راهکارها، نیازهای کاذب را مهار کرد. مثلا این‌که کمتر به مراکز خرید بزرگ و مملو از کالا سر بزنیم یا تمرین کنیم که فقط آن چیزی را بخریم که به آن نیاز مبرم داریم. در گام بعدی نیز بیاموزیم که در زندگی باید دغدغه‌هایی والاتر از مصرف و خرید داشت.