در این برنامه از سویی نوروز و آن همه فرزانگی و فرخندگی خداپسندانه مستتر در آیین‌هایش با شادی، روان‌مان را می‌نوازد و از دیگرسو بازآشنایی‌مان با بسیاری از آیین‌های روزه‌داری است که روحیه‌مان را از افتخار به ملت و آیین‌مان سرشار می‌سازد. هر سحرگاه چهارگاهی، خانه‌های‌مان با حضور یکی از استادان موسیقی آیینی روشن می‌شود. استادانی که پاسدار «خرد آیینی» و رسم‌های مذهبی دیرینه‌ای هستند که بسیاری از آنها به دوران یکتاپرستی نیاکان فرزانه‌مان در پیش از ظهور اسلام ناب محمدی بازمی‌گردد. از رسم‌های باآفرین و تحسین‌برانگیز «بیدارباش» سحرگاهان درگوشه‌وکنارکشور اهورایی‌مان تا ظرافت‌های روح‌نواز و لطیف هنرمندانی که با الحان و آواها به صفای روزه‌داران چه روشنی‌ها افزوده‌اند. این همه را در کنار بازآشنایی با ادبیات فارسی که سرشار از حکمت الهی است می‌توان در چهارگاه نیوشید؛ برنامه‌ای که گردانندگانش چهره‌هایی آشنا و نیک‌نامند، دوستانی مانند استاد سیدحسام‌الدین سراج،دکتر آذر و... .ازچهره‌های آشنا سخن رفت.به سحرگاهان افق هم بپردازیم که حامد عسکری یادها و خاطره‌هایی را با میزبانی از یادگارانی‌ از دفاع‌مقدس یادآورمان می‌شود و روان‌مان را با فروزه‌های مهرآوری الهی و عرفان پاک رزمندگان برمی‌افروزد. رزمندگان دوران دفاع‌مقدس فقط سرباز نبودند که بکشند یا کشته شوند. شگفتا جبهه‌هایی که فرمانده‌شان روح‌ا... عارفی ممتاز و یگانه دوران بود. از این رو در بازپژوهی یاد و خاطرات آن دوران با کسانی بازآشنا می‌شویم که یکه‌تازان میدان توحید و عرفان بودند و به آن همه تعالی و پاکبازی و رستگاری واقعا رشک می‌بریم و درد جاماندن را با درود بیکران فرستادن بر آن واصلان تسکین می‌دهیم.برنامه «پنج‌دری» یکی دیگر از آن تنفس‌های روشنی است که دریچه‌های همدلی را با نور امید و فرهنگ، روشن‌تر بازمی‌گشاید، زیرا در این برنامه با بخش‌های گونه‌گونش می‌توانیم با چهره‌هایی کوشا و دلپاک و عاشق فر و فروغ ایران بی‌همتای‌مان آشناتر شویم؛ کسانی که در قلمروهایی «انیرانی» وفراتر ازمرز و برزن کشور اهورایی‌مان دل به این آب و خاک پاک بسته‌اند و برای تعالی و تجلی هرچه بیشتر این فرهنگ دیرین با کوشایی می‌پژوهند و می‌نگارند و منتشر می‌سازند. یکی از استادان زبان فارسی در ایتالیا مثلا گزارشی از عملکرد چشمگیر اما بی‌چشمداشت دانشکده‌های زبان فارسی در این برنامه داد که شگفتی ما مخاطبان را از این همه بی‌مبالاتی و فروبستگی مسئولان دست‌اندرکار برانگیخت و بی‌خیالی‌شان نسبت به پاسداشت کوشش‌ها برای توان‌افزایی و گسترش زبان مادری، دادمان را درآورد.
برنامه «سرزمین شعر» را چند دوست دیرین اجرا می‌کنند.