صباح شریعتی یک روز تصمیم گرفت برود و برای آذربایجان کشتی بگیرد. او رفت و این عناوین را برای آذربایجانی‌ها به دست آورد، مدال برنزالمپیک۲۰۱۶ریو و دو مدال نقره و برنز بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵و۲۰۱۹. به پاریس که رسید احساس کرد باید همه چیز را ببوسد و بگذارد کنار؛ آن هم در 35 سالگی. همین کار را هم کرد اما تنهای تنها؛ غریب غریب.صباح داشت روی تشک غم این خداحافظی را تنهایی می‌خورد که یکدفعه رفقای قدیمی‌اش را بالای سرش دید. همان‌ها که شب‌ها وروزها را با هم در اردو گذرانده بودند؛ خاطرات خوب و شیرین و گاهی هم تلخ. هر چه بود دوستان قدیمی‌اش پای کار بودند.صباح تا به خودش بیاید روی دوش میرزازاده بود؛ آن بالاها و چرخ زنان دور تشک. حسن رنگرز و طالب نعمت‌پور هم بودند. دستانش را گرفتند تا یک روز خاطره‌انگیز را برایش رقم بزنند. صباح برای امین فقط حریف بازنده‌اش نبود؛ هموطن زمین خورده‌اش بود که بلندش کرد تا با هم دور افتخار بزنند. تا اگر به خاکش زد، خودش هم از خاک بلندش کند. این خصلت همه ما ایرانی‌هاست،مردمانی مهربان و واجد همه ویژگی‌های پهلوانی.
باور کنید خود صباح هم انتظارش را نداشت. مصاحبه‌اش را بخوانید: «آدم نمی‌تواند لحظه خداحافظی از کشتی را توصیف کند. این همه سال کشتی گرفتن، استرس و تمرینات سخت جلوی چشمت می‌آید ولی باز همان لحظه که خداحافظی کردی، آن لحظه دلت برای همه چیزش تنگ می‌شود، این‌که این برای آخرین بار است که به‌عنوان کشتی‌گیر سالن را می‌بینی. این دیوار، این تخته، این تشک و...، آن لحظه نمی‌خواستم هیچ کدام تمام شود.»
او ادامه داد:«آن لحظه کاری را که حسن آقا (رنگرز)،‌ طالب عزیز (نعمت‌پور) و داداش امین (میرزازاده) برایم کردند، متوجه نشدم و آن را درک نکردم، اما وقتی به خودم آمدم دیدم چه کار بزرگی برایم کردند، الان که فکرش را می‌کنم و فیلم را می‌بینم،‌ از صمیم قلب از آنها متشکرم که تنهایم نگذاشتند. همیشه رابطه خوبی با طالب داشتم،‌ از زمانی که با هم کشتی می‌گرفتیم و در اردو و مسابقه بودیم‌. مثل برادر بزرگتر من بود. حسن رنگرز هم که ثابت شده است، همیشه دوست‌شان داشتم و به‌لحاظ اخلاق و کشتی بالا هستند، امین هم پهلوان است و لیاقتش طلای المپیک،‌ این هم بماند برای المپیک بعدی و او طلایش را از المپیک بگیرد.»