این ایده که موسیقی می‌‌تواندبه‌عنوان یک عنصر شفابخش برسلامت و رفتارتاثیر بگذارد،به قدمت نوشته‌های ارسطو وافلاطون ودر برخی فرهنگ‌‌ها، مدت‌ها قبل از آن است. شکلی از موسیقی‌ درمانی در قرن بیستم به‌طور رسمی پس از جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم آغاز شد؛ زمانی که نوازندگان جامعه از همه نوع، اعم از مبتدی و حرفه‌‌ای، به بیمارستان‌های سربازان آسیب‌‌دیده در سراسر کشور رفتند تا برای هزاران جانبازی که از آسیب‌های جسمی وروانی ناشی ازجنگ رنج می‌‌بردند، بنوازند.همچنین نخستین سیستم نظام یافته آکادمیک موسیقی درمانی در ایران باستان بنا شد. براساس کتیبه‌هایی که در سال ۱۳۴۹ یافت شده است، در دانشگاه جندی‌شاپور اهواز، دانش موسیقی و درمان با موسیقی از دپارتمان‌هایی بوده‌ که هر دانشجوی پزشکی آن زمان (۱۵۰۰ الی ۱۳۹۰ سال پیش) باید آن را می‌گذراند. نکته جالبی که وجود دارد این است که پرستارهای آن زمان هم می‌‌بایستی درنواختن چند سازاصلی تبحر داشته باشند. براین اساس موسیقی‌درمانی به معنی استفاده وکاربرد موسیقی درجهت برخی اهداف درمانی است که می‌‌تواندمواردی ازجمله ایجاد تقویت و ساماندهی سلامت روانی و جسمی افراد را به‌دنبال داشته باشد. بنابراین بهتر است با پیشرفت روزافزون علوم پزشکی در جهان، برخی روش‌های دیگر مانند موسیقی‌درمانی به‌عنوان طب مکمل و در واقع کمک‌کننده برای درمان برخی از بیماری‌ها نیز استفاده شود.