او با یک قصه خانوادگی 32 قسمتی موضوع اجتماعی ازدواج و ربا را به تصویر می‌کشد. سریال «ثریا» داستان زنی است که مابه‌ازای خارجی در جامعه ما دارد و در گوشه و کنار این شهر می‌توان زنانی را یافت که مثل ثریا هستند؛ قصه‌ای که همه ما آدم‌ها مستقیم و غیرمستقیم به‌دلیل شرایط اقتصادی حاکم برجامعه با آن مواجه هستیم.
 تا  ثریا متعلق به قشر متوسط جامعه است و داستان زنانی است که در یک فضای مردسالار وقتی مرد خانواده به‌هر دلیلی نباشد، شرایط آن خانواده دچار افت و خیزهای شدید می‌شود؛ زنانی که برای داشتن تکیه‌گاه عاطفی و مالی به عقد موقت درمی‌آیند و در زندگی آبرومندانه‌شان دچار خطای مالی می‌شوند.
شخصیت ثریا ازجمله زنانی است که عزت نفس بسیار بالایی دارند و حتی در شرایط ناگوار هم دست نیاز به سمت هرکسی دراز نمی‌کنند. شخصیت قابل درک در اطراف‌مان که بسیارند، این آدم‌ها را خیلی خوب می‌شناسیم و می‌توانیم درک درستی از به‌تصویرکشیدن این آدم‌ها  داشته باشیم.
از طرفی حرف دیگر سریال، بحث مال حلال و حرام و اثرات و عواقب آن در زندگی آدم‌هاست. تم اصلی داستان بحث نزول و رباست و این موضوع از‌جمله بحث‌هایی است که پرداخت آن در اکثر مجموعه‌های تلویزیونی عموما قشر رو به بالای جامعه را شامل می‌شود. اما کارگردان این موضوع را به طبقه متوسط جامعه که اتفاقا بنا به مشکلات مالی مجبور به نزول گرفتن می‌شوند برده، توجیه آن را هم  به نمایش می‌گذارد.
 ما از ابتدای مشکلات ثریا با او همراه هستیم؛ زنی که 15سال پیش همسرش را از دست داده و در تکاپوی این است که از حقوقی که از کار در آشپزخانه بیمارستان درمی‌آورد بتواند کمک‌خرج خانواده‌اش باشد، برای دختر دم بختش جهیزیه بخرد و شهریه دانشگاه غیردولتی پسر کوچکش را بپردازد اما مسیری را که طی کرده راه‌های زجرآوری را برایش ترسیم می‌کند و قرار است قصه نتیجه‌گیری را هم به‌دنبال داشته باشد و آن هم این است که با نشان دادن این مسیر به مخاطب قصه یادآور شود که خود او هم ممکن است مثل ثریا یا هر انسان دیگری در مواجهه با مشکلات زندگی پای در این مسیر نادرست بگذارد.
 بازی آزیتا حاجیان قهرمان زن 55 ساله‌ای که در قالب این شخصیت دوران شاد زندگی خود را طی کرده، نقطه عطف سریال از حیث بازیگری است که به‌خوبی توانسته زنی از این طبقه و با چنین مشکلاتی را به تصویر بکشد و باورپذیر کرده، بار قهرمانی یک قصه را پیش ببرد.
 تا ثریا از تنوع لوکیشن خوبی برخوردار است و چند قصه فرعی اما موازی را درون خود می‌پروراند که هم به پردازش قصه اصلی کمک می‌کند و در بازنمایی روان‌شناختی و جامعه‌شناسی قهرمان قصه مؤثر است و موقعیت پیچیده او را دراماتیک‌تر می‌کند و هم در یک منطق عقلانی به صورت‌بندی آن می‌پردازد.
تا ثریا از لحاظ کارگردانی و فرم روایت نیز سریال خوش‌ریتمی است که حوصله مخاطب را سر نمی‌برد و با ضرباهنگی مناسب و توالی خوب حوادث، قصه را سر پا نگه داشته، با تعلیق‌آفرینی به‌موقع مخاطب را با خود همراه می‌کند.

نیره رضایی‌ مطلق‌ - روزنامه نگار