خدا گردنکشی را با پشیزی تحقیر می‌کند و اولوالعزمی را به‌ ارزنی گرامی می‌دارد. رجال‌ا...، مسلّح به آلات قتّاله الهی‌اند و مؤید به آب حیات ربّانی. گنبد آهنین برای پهپاد حزب‌ا... تار عنکبوت می‌شود تا سربازان صهیون، تار‌و‌مار شوند. ایهاالناس! اسرائیل رفتنی است، چه با سطل آب، چه با انتفاضه‌ی سنگ. تا خانه ربّی دارد، ابابیل حریف فیل است. این سنت خداست؛ پابرهنه‌‌ بیابان‌پروری که طعم شِعب ابی‌طالب را چشیده، مزّه‌ حصر دریایی را به غاصب سرزمین‌های اشغالی می‌چشاند. این خون کودکان غزه نیست که بر زمین می‌ریزد؛ آبی است که به خوابگه مورچگان می‌رود و ضیافتِ تکاوران کودک‌کش را «شام آخر» می‌کند. در دایره‌ هستی، جفت‌و‌جور کردن پشیز و ارزن کار خداست، اما نصر الهی تنها از آنِ کسانی است که باریکه غزه را مثل تنگه اُحد رها نکنند. فتح قبله اول تنها در گِرو پشت‌کردن به قبله‌‌ دنیا(ینگه دنیا) است. کور خوانده‌اند غاصبان خودخوانده درمانده؛ «نهر تا بحر»، مِلک طلق بندگان مستضعف است، نه «ارض موعود» راندگان مستکبر. «النّصر بالرّعب» نصیب کسانی است که نترسند و نترسانند. باذن‌ ا...، پیروز این نزاع تمدنی جبهه مقاومت است. رمز نصرتِ فئه قلیله بر فئه کثیره، خدایی‌شدن است. 

زهرا محسنی‌فر | فعال رسانه