پرفروش شدن را مردم تعیین میکنند
علی اصغر عزتیپاک، داستاننویس در گفتوگو با ایبنا با بیان اینکه هیچکس جز مردم و جامعه تعیینکننده نهایی یک اثر خوب نیستند، بیان کرد: در چرخه پرفروش شدن، مردم بیش از هرچیزی سهیم هستند.
به یاد دارم اثری را که از طرف ناشران رد شده بود و رسانهها نیز توجهی به آن نداشتند، این اثر درنهایت با هزینه شخصی نویسنده چاپ شد و به مرور از سوی مردم حمایت شد و بعد ناشران برای چاپ مجدد درخواست دادند و حتی در جشنواره هم جایزه گرفت. پس مسأله اصلی مخاطب است و اگر نویسندهای بتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند، رسانه، ناشر و بعضا جشنوارهها هم ناگزیر بهسوی آن سرازیر میشوند. من این دست از بهانهها را در میان نویسندگان نوعی بهانهتراشی قلمداد میکنم، به این خاطر که فکر میکنیم دیگران ما را باید بهعنوان نویسنده معرفی کنند! درحالی که اثر یک رابطه دوسویه بین مؤلف و مخاطب است و باقی مسائل حاشیه است. همانطور که در طول این سالها شاهد بودیم که جشنوارهها به بسیاری از کتابها جایزه دادهاند اما پس از جایزه هیچ اتفاق خوبی برای اثر نیفتاد و از طرفی نیز شاهدیم که کتابهایی که در جشنواره به آنها بیتوجهی شده در بازار نشر مانند برگ زر فروش رفته است.
رابطه ادبی ایران و افغانستان یکطرفه است
سید سکندر حسینی، شاعر افغانستانی با بیان اینکه ما در افغانستان بابسیاری از شاعران که مثلا درهمین دهه ۷۰و۸۰ در ایران ظهور و بروز کردند، آشنا بودیم، گفت: این ارتباط فقط از سمت شاعران افغانستان وجود داشت؛ یعنی جامعه ادبی ایران کمتر به افغانستان توجه داشته است.وی به مهر گفت: ما حتی با شاعران جوان ایران هم ارتباط داریم ولی از طرف ایران حتی شعر شاعران بزرگ ما را هم نخواندهاند و نمیشناسند. دلایل زیادی برای این اتفاق وجود داردوشاید یکی ازمهمترین دلایلش این باشد که بهدلیل تحولات سیاسی و اجتماعی زیاد در افغانستان، دید خوبی نسبت به این کشور وجود ندارد. این نگاه سیاسی و امنیتی باعث میشود یک نگاه منفی بهوجود بیاید و شاعران فکر کنند که ادبیات افغانستان چیزی برای ارائه و عرضه کردن به جامعه ادبی ایران ندارد. افغانستان بهدلیل اینکه صنعت نشرش دراین بحرانها نابود شده،درحوزه کتاب و نشر هم به ایران وابسته است وبسیاری ازکتابهایی که در ایران چاپ میشود، در افغانستان هم خریداردارد. بخشهای دانشگاهی وعلمی هم همینطور است.
سکوت و دیگر هیچ
این کاریکاتور نشریه البلاد که نواف الملا، کاریکاتوریست عرب آن را کشیده است، بهخوبی بازگوکننده وضعیت فعلی جهان غرب و مجامع جهانی در برابر کشتار بیرحمانه و نسلکشی دامنهدار رژیمصهیونیستی در غزه است. رسانهها، مجامع جهانی، نهادهای سیاسی و حقوقی بهطور مرتب درباره لزوم پایان دادن به کشتار مردم صحبت میکننداما وقتی پای عمل و موضعگیری صریح به میان میآید، همگان در سکوتی عمیق فرو میروند و از دست زدن به هرگونه اقدام عملی که رژیمصهیونیستی را به پایان دادن به جنگ وادار کند، خودداری میکنند.
رابطه ادبی ایران و افغانستان یکطرفه است
سید سکندر حسینی، شاعر افغانستانی با بیان اینکه ما در افغانستان بابسیاری از شاعران که مثلا درهمین دهه ۷۰و۸۰ در ایران ظهور و بروز کردند، آشنا بودیم، گفت: این ارتباط فقط از سمت شاعران افغانستان وجود داشت؛ یعنی جامعه ادبی ایران کمتر به افغانستان توجه داشته است.وی به مهر گفت: ما حتی با شاعران جوان ایران هم ارتباط داریم ولی از طرف ایران حتی شعر شاعران بزرگ ما را هم نخواندهاند و نمیشناسند. دلایل زیادی برای این اتفاق وجود داردوشاید یکی ازمهمترین دلایلش این باشد که بهدلیل تحولات سیاسی و اجتماعی زیاد در افغانستان، دید خوبی نسبت به این کشور وجود ندارد. این نگاه سیاسی و امنیتی باعث میشود یک نگاه منفی بهوجود بیاید و شاعران فکر کنند که ادبیات افغانستان چیزی برای ارائه و عرضه کردن به جامعه ادبی ایران ندارد. افغانستان بهدلیل اینکه صنعت نشرش دراین بحرانها نابود شده،درحوزه کتاب و نشر هم به ایران وابسته است وبسیاری ازکتابهایی که در ایران چاپ میشود، در افغانستان هم خریداردارد. بخشهای دانشگاهی وعلمی هم همینطور است.
سکوت و دیگر هیچ
این کاریکاتور نشریه البلاد که نواف الملا، کاریکاتوریست عرب آن را کشیده است، بهخوبی بازگوکننده وضعیت فعلی جهان غرب و مجامع جهانی در برابر کشتار بیرحمانه و نسلکشی دامنهدار رژیمصهیونیستی در غزه است. رسانهها، مجامع جهانی، نهادهای سیاسی و حقوقی بهطور مرتب درباره لزوم پایان دادن به کشتار مردم صحبت میکننداما وقتی پای عمل و موضعگیری صریح به میان میآید، همگان در سکوتی عمیق فرو میروند و از دست زدن به هرگونه اقدام عملی که رژیمصهیونیستی را به پایان دادن به جنگ وادار کند، خودداری میکنند.




