همزمان با برپایی این کنفرانس، مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ای را تصویب کرد که ‌به تشکیل برنامه محیط‌‌زیست سازمان ملل منجر شد. برنامه‌ای که اگر به‌درستی اجرا می‌شد حالا باید کره زمین رابخشی ازبهشت قلمداد می‌کردیم. تعریف محیط‌زیست خیلی سخت نیست. عبارتی که ترکیبی از دانش‌های متفاوت در علم است.عوامل زیستی و محیطی در قالب محیط‌‌زیست و غیرزیستی که بر زندگی انسان‌ها و گونه‌های مختلف گیاهان و جانوران تأثیر می‌گذارد و از آن تأثیر می‌پذیرد. با این اوصاف، اگر فقط انسان را در این مجموعه زیر ذره‌بین قرار دهیم متوجه می‌شویم همین یک موجود برای برهم زدن همه بازی‌ها و ویران‌کردن محیط‌زیست و از بین بردن جانداران آن کافی است. تولید زباله یکی از خرابکاری‌های عظیم انسان بوده که به فاجعه‌ای عظیم تبدیل شده است. امروزه به علت افزایش جمعیت، زباله‌های شهرها نیز افزایش یافته است. مدت‌های طویلی است که رواج فرهنگ مصرف سبب شده تا درشهرهای بزرگی چون تهران،هر ‌فرد روزانه حدود ۹۰۰ گرم زباله تولید کند. با این‌که همگان از مشکلات تولید زباله و گرفتاری‌های آن مطلع بوده وحتی میزان سرانه آن هم معلوم است اما هیچ‌کس نمی‌خواهد کاهش زباله‌سازی را از خودش شروع کند.بخش زیادی از زباله‌های خانگی را پسماندهای گیاهی وحیوانی مانندپسماند سبزی‌ها، پوست و ضایعات میوه و استخوان و اضافات گوشت، مرغ و ماهی تشکیل می‌دهد که زباله ‌تر به حساب می‌آید. کاغذ و مقوا اعم از روزنامه، کتاب، دفتر و کاغذ بسته‌بندی هم مقدار اعظمی از زباله را تشکیل می‌دهد و انواع پلاستیک، ظروف یک‌بار مصرف، اسباب‌بازی و قوطی‌های فلزی و شیشه‌ای نیز بخشی از زباله‌های منازل است.برای آگاهی از میزان تولید زباله یا صدماتی که به محیط‌زیست وارد می‌شود، خوب است بدانیم برای تولید هر تن کاغذ باید ۱۵اصله درخت تنومند قطع شود و برای تولید هر تن آلومینیوم چهار تن سنگ معدن وهفت تن زغال‌سنگ و قیر لازم است.اگر می‌خواهیم شیشه داشته باشیم باید مقدار زیادی شن و ماسه از زمین استخراج شود.عمل حفاری و استخراج منظره زشتی به محل معدن می‌دهد و علاوه بر آن مقدار زیادی سوخت و آب نیز مصرف می‌شود. در کنار این اقدامات به نتیجه کار که همان پسماندهاست می‌رسیم؛ هرچند جمع‌آوری و دفن زباله‌ها هزینه‌ سرسام‌آوری را در بردارد، اما باید فکری برای آنها کنیم.جالب است هر تن زباله حدود ۴۰۰ مترمکعب گاز گلخانه‌ای دی‌اکسیدکربن متصاعد می‌کند و ازهمین مقدار زباله ۴۰۰تا ۶۰۰ لیتر شیرابه خارج می‌شود که می‌تواند تأثیر خطرناکی روی آب و خاک داشته باشد. گذری به مناطق مختلف ایران نشان می‌دهد محل‌های دفن زباله هر روز گسترش بیشتری پیدا می‌کند؛ اگر تولید زباله به همین ترتیب ادامه داشته باشد، مدت زیادی طول نخواهد کشید که تمام اراضی اطراف شهرها بوی تعفن گرفته و محلی برای دفن زباله باقی نخواهد ماند.جنگل‌ها، کوه، دشت و حتی دریا و رودخانه‌ها اسیر زباله‌هایی شده‌اند که همه ما از وجودشان به تنگ آمده‌ایم اما هیچ کاری برای کاهش تولیدشان نمی‌کنیم. 

محمدرضا هادیلو - دبیر امور استان‌ها