کوچک شدن حلقه‌های اجتماعی
بیشتر انسان‌ها دردوران کودکی و نوجوانی با دوستان خود روابط بسیار نزدیکی دارندو گمان می‌کنند این دوستی‌ها مادام‌العمر هستند اما درحالی که زندگی افراد تغییر می‌کند، آیا همکلاسی‌های مدرسه واقعا می‌توانند برای همیشه با هم دوست بمانند؟ حدود دو دهه بعد، برقراری ارتباط با دوستان خود از دبیرستان، دانشگاه یا حتی سربازی ممکن است آن‌طور که ما فکر می‌کردیم، آسان نباشد.
تنهایی در دوران پساکووید همچنان ادامه پیدا کرده و مردم شاهد این واقعیت هستند که از دوستی‌هایی دور شده‌اند که هرگز پیش از این تصور نمی‌کردند اتفاق بیفتد. آیا دوستیابی در بزرگسالی چالش جدیدی است که برای انسان‌ها مشکل‌آفرین شده است؟ قوانین نگه‌داشتن دوستی‌های قدیمی چه می‌تواند باشد؟
گریس چوآ و ژارل لو از متخصصان روابط اجتماعی و دوستی در سنگاپور، برای حل این چالش همه‌گیر جهانی دست به اقدامی جالب زده‌اند؛ آنها گردهمایی‌هایی را برای افراد برگزار می‌کنند تا با دیگران ارتباط برقرار کنند و امیدوارند چنین رویدادهایی انسان‌ها را به مرحله دوستی با یکدیگر برساند.گریس معتقد است وقتی در مدرسه هستیم، برنامه مشخصی داریم و فرصت‌های زیادی برای گذراندن وقت با دوستان‌مان وجود دارد اما بعد از این‌که فارغ‌التحصیل شدیم، هر کسی زندگی خودش را می‌کند. مردم مشغول می‌شوند و اولویت‌های متفاوتی را می‌پذیرند و خیلی سخت‌تر می‌شود که با دوستان جدید آشنا شوی یا حتی با دوستان قدیمی ملاقات کنی.
ژارل نیزمعتقد است که باافزایش سن،مطمئن‌ترمی‌شویم‌که چه کسی هستیم وچه چیزی ازدوستی‌های‌مان می‌خواهیم یا نمی‌خواهیم. دستیابی به دوستان جدید سخت‌تر می‌شود زیرا معیارهای انتخاب با افرایش سن سختگیرانه‌تر می‌شود. شما باید برای یافتن دوستان جدید، یا حفظ دوستان قدیمی، تلاش بیشتری کنید و این خسته‌کننده است؛ زیرا کار می‌کنید، به خانواده و فرزندان‌تان رسیدگی می‌کنید و در یک کلام زندگی‌تان با سرعت در جریان است.باوجود تمامی مشکلات برشمرده شده و البته کمبود زمان، هر دو کارشناس تاکید کردندکه انسان‌ها در هر سنی که باشند، هنوز به وجود افرادی در زندگی‌شان به عنوان دوست نیاز دارند.
همان‌طور که گریس می‌گوید: «فکر نمی‌کنم کسی بتواند به تنهایی زندگی را پشت سر بگذارد. زیبایی دوستی در این است که چگونه دوستان از همدیگر مراقبت می‌کنند و درمواقع سخت دیگری را مورد حمایت قرار می‌دهند و از همه مهم‌تر در نقاط کور زندگی به یکدیگر تلنگر می‌زنند.»
با این حال علی‌رغم مزایای دوستی‌های قوی، ممکن است ارزش آنها همیشه مورد تمجید قرار نگیرد یا حتی بدیهی تلقی شود. در فرهنگ و جامعه ما همچون سایر فرهنگ‌های شرقی، خانواده مهم است. یافتن شریک زندگی نیز مهم است اما آیا تاکنون کسی در طول زندگی خود مورد این پرسش که «آیا در زندگی‌ات دوستانی پیدا کرده‌ای؟» قرار گرفته است؟
برای کسانی که احساس می‌کنند توانایی دوستیابی را از دست داده‌اند، گریس چند نکته خوب ارائه می‌کند: «ذهن خود را باز نگه دارید. دوستیابی مانند سفری است که زمان می‌برد.»
«همچنین، هنگام ملاقات با افراد جدید، صبور و مهربان باشید. شما قرار نیست با هر فردی که مواجه می‌شوید، رابطه دوستی برقرار کنید؛ روی نقاط مشترک تمرکز کنید؛ مثلا فاصله سنی متناسب فرزندان‌تان یا فعالیت‌هایی که در زمان فراغت به انجام آنها علاقه دارید.»
ژارل زندگی را با کتابی با فصل‌های متعدد مقایسه می‌کند و معتقد است دوستان نیز مانند خانواده یا شریک زندگی شما، بخشی از این داستان خواهد بود. پس اگر فصل‌های هیجان‌انگیزتری می‌خواهید، دوستان بیشتری پیدا کنید.
آیسا اسدی - روزنامه‌نگار
گریس چوآ و ژارل لو از متخصصان روابط اجتماعی و دوستی در سنگاپور، برای حل این چالش همه‌گیر جهانی دست به اقدامی جالب زده‌اند؛ آنها گردهمایی‌هایی را برای افراد برگزار می‌کنند تا با دیگران ارتباط برقرار کنند و امیدوارند چنین رویدادهایی انسان‌ها را به مرحله دوستی با یکدیگر برساند.گریس معتقد است وقتی در مدرسه هستیم، برنامه مشخصی داریم و فرصت‌های زیادی برای گذراندن وقت با دوستان‌مان وجود دارد اما بعد از این‌که فارغ‌التحصیل شدیم، هر کسی زندگی خودش را می‌کند. مردم مشغول می‌شوند و اولویت‌های متفاوتی را می‌پذیرند و خیلی سخت‌تر می‌شود که با دوستان جدید آشنا شوی یا حتی با دوستان قدیمی ملاقات کنی.
ژارل نیزمعتقد است که باافزایش سن،مطمئن‌ترمی‌شویم‌که چه کسی هستیم وچه چیزی ازدوستی‌های‌مان می‌خواهیم یا نمی‌خواهیم. دستیابی به دوستان جدید سخت‌تر می‌شود زیرا معیارهای انتخاب با افرایش سن سختگیرانه‌تر می‌شود. شما باید برای یافتن دوستان جدید، یا حفظ دوستان قدیمی، تلاش بیشتری کنید و این خسته‌کننده است؛ زیرا کار می‌کنید، به خانواده و فرزندان‌تان رسیدگی می‌کنید و در یک کلام زندگی‌تان با سرعت در جریان است.باوجود تمامی مشکلات برشمرده شده و البته کمبود زمان، هر دو کارشناس تاکید کردندکه انسان‌ها در هر سنی که باشند، هنوز به وجود افرادی در زندگی‌شان به عنوان دوست نیاز دارند.
همان‌طور که گریس می‌گوید: «فکر نمی‌کنم کسی بتواند به تنهایی زندگی را پشت سر بگذارد. زیبایی دوستی در این است که چگونه دوستان از همدیگر مراقبت می‌کنند و درمواقع سخت دیگری را مورد حمایت قرار می‌دهند و از همه مهم‌تر در نقاط کور زندگی به یکدیگر تلنگر می‌زنند.»
با این حال علی‌رغم مزایای دوستی‌های قوی، ممکن است ارزش آنها همیشه مورد تمجید قرار نگیرد یا حتی بدیهی تلقی شود. در فرهنگ و جامعه ما همچون سایر فرهنگ‌های شرقی، خانواده مهم است. یافتن شریک زندگی نیز مهم است اما آیا تاکنون کسی در طول زندگی خود مورد این پرسش که «آیا در زندگی‌ات دوستانی پیدا کرده‌ای؟» قرار گرفته است؟
برای کسانی که احساس می‌کنند توانایی دوستیابی را از دست داده‌اند، گریس چند نکته خوب ارائه می‌کند: «ذهن خود را باز نگه دارید. دوستیابی مانند سفری است که زمان می‌برد.»
«همچنین، هنگام ملاقات با افراد جدید، صبور و مهربان باشید. شما قرار نیست با هر فردی که مواجه می‌شوید، رابطه دوستی برقرار کنید؛ روی نقاط مشترک تمرکز کنید؛ مثلا فاصله سنی متناسب فرزندان‌تان یا فعالیت‌هایی که در زمان فراغت به انجام آنها علاقه دارید.»
ژارل زندگی را با کتابی با فصل‌های متعدد مقایسه می‌کند و معتقد است دوستان نیز مانند خانواده یا شریک زندگی شما، بخشی از این داستان خواهد بود. پس اگر فصل‌های هیجان‌انگیزتری می‌خواهید، دوستان بیشتری پیدا کنید.
آیسا اسدی - روزنامه‌نگار
ضمیمه ویژه نامه
تیتر خبرها
