همه‌چیز کمرنگ و ناامید‌کننده

نگاهی به سریال گردن‌زنی

همه‌چیز کمرنگ و ناامید‌کننده

داستان سریال گردن‌زنی با قتل یک زوج جوان شروع می‌شود و براساس ساختار قصه‌های جنایی پلیسی تمام قصه باید در خدمت کشف حقیقت درباره این قتل باشد. اما مدام خرده داستانی به قصه شاخ و برگ می‌دهد که ریتم رسیدگی به ماجرای اصلی را کند می‌کند.

واقعیت این است که جز لباس مشکی پوشیدن و گاهی یادآوری گذشته، موضوع قتل در این سریال کمرنگ شده. در این میان ورود یک مرد غریبه به خانه سوگواران و تبدیل شدن آن به یک جنازه، ماجرا را گنگ‌تر کرده است. پلیس آگاهی در بیرون از خانه مشغول رسیدگی به پرونده است، اما جز چند سکانس کوتاه وارد داستان نمی‌شود ومسأله احساسی پلیس با یکی از مقتولان، پیگیری پرونده را تحت‌الشعاع قرار داده است. ازطرفی افراد خانواده مدام اصرار دارند پای پلیس به ماجراهای حاشیه‌ای باز نشود. بیشتر ابهامات در قصه گردن‌زنی از شکل روایت داستان به وجود آمده. قصه جنایی در روند شکل‌گیری جنایت واتفاقاتی که به قتل منجرشده باید مبهم باشدوتوسط تیم پلیس و درسیر داستان کشف شود اما مخاطب این سریال بیشتر درباره مسائل حاشیه‌ای این سریال گیج است وآنها برایش مبهم است.سریال که آغاز می‌شود، کلی شخصیت و موقعیت ناگهانی در تصویر ظاهر و گره اصلی سریال ایجاد می‌شود؛ بدون این‌که مخاطب اصلا فرصتی برای شناخت شخصیت‌ها و نسبت‌شان با یکدیگر داشته باشد. بازی بد بازیگران یکی از نکات عجیب سریال است. بازی بد بازیگران با سابقه‌ای که کمتر دیده شده اینچنین مقابل دوربین عجیب به نظر برسند!سریال گردن‌زنی از نظر فنی نیز وضعیت مناسبی ندارد. صداگذاری سریال چنگی به دل نمی‌زند و دوربین هم گاهی جایگاه مناسبی دارد و گاهی بیش از حد کلوزآپ است! دیالوگ‌های بد و کلیشه‌ای هم سریال را از تب و تاب انداخته است !در این ژانر، سرنوشت باران و نیما در شب عروسی‌شان به طرز دراماتیکی تغییر می‌کند. آزادی ناگهانی شاهرخ، خلافکار سابقه‌دار این زوج را در گردابی اتفاقی فرو می‌برد. با اشاره شدن به رازهای خانوادگی تاریک و پیچیده، زندگی آنها و اطرافیان‌شان به کلی دگرگون می‌شود. این رویدادها، باعث ایجاد داستانی نسبتا هیجانی و پرکشش می‌شود، اما درعین حال باید بگویم که به‌نظر می‌رسد سریال تلاش چندانی برای ارائه داستانی نوآورانه و جذاب نداشته است. به جای خلق یک دنیای جدید و درگیر کردن مخاطب، بیشتر به تکرار کلیشه‌های موجود، به ویژه تراژدی اختلاف طبقاتی پرداخته است. متأسفانه، حتی شخصیت‌هایی که قرار است نمایانگر دو طرف این اختلاف باشند، چندان باورپذیر از آب در نیامده‌اند. ایده اصلی سریال نیز چندان نوآورانه نیست و تلاش برای تلفیق آن با جامعه‌ای که به عنوان نماینده نسل پولدار معرفی شده، نیز ناموفق بوده است. اولین برخورد مخاطب با دنیای سریال، تعیین‌کننده علاقه‌مندی او به ادامه داستان خواهد بود. در قسمت آغازین، مخاطب باید بتواند با شخصیت‌ها ارتباط برقرار کند، با فضای داستان آشنا شود و انگیزه‌ای برای دنبال کردن قسمت‌های بعدی پیدا کند. در قسمت اول سریال گردن‌زنی، کارگردان بجای این‌که با ظرافت پازل داستان را برای مخاطب بچیند، همه چیز را یکجا و به صورت مبهم روایت کرده است. این رویکرد باعث شده مخاطب پس از پایان قسمت اول، احساس سردرگمی و بیگانگی کند. ضمن این‌که، درقسمت اول سریال ناتوانی کارگردان درمعرفی درست شخصیت‌هاوایجاد پرسش‌های بی‌پاسخ کاملا مشهود است. تدوین سریع و پر ازکات‌های بی‌موقع که از نیمه دوم سریال آغاز می‌شود، ریتم اثر را به شدت متزلزل و مخاطب راخسته می‌کند. این حجم از پرش بین شخصیت‌ها و صحنه‌ها، به جای ایجاد فضایی ملتهب، فقط به اثر لطمه وارد کرده است. نهایتا این‌که سریال گردن‌زنی گرچه ایده اولیه نسبتاخوبی دارد،امابه‌دلیل ریتم کند، خرده روایت‌های زیاد و رعایت نکردن اصول ژانر، اثری ضعیف و ناامید کننده بنظر می‌رسد.

محمدرضا دلیر - منتقد سینما