همکاری مشترک منطقه‌ای
دو صنعت سینمای مالزی و اندونزی که به‌دنبال همکاری‌های مشترک هنری منطقه‌ای هستند، درام اجتماعی «دهکده خاموش» را به‌عنوان اولین محصول مشترک سینمایی خود به بازار منطقه‌ای و جهانی ارائه‌می‌کنند.
هو یوهانگ، کارگردان نوجو و غیرمتعارف مالزیایی، این درام جنایتکارانه پرتنش را کارگردانی کرده که داستانش با یک پس‌زمینه قوی سیاسی همراه است. فیلمنامه اصیل و غیراقتباسی دهکده خاموش برگرفته از یک رخداد واقعی است و چند پرونده مهم جنایتکارانه در شرق آسیا را مورد بحث و بررسی قرار می‌دهد.خط اصلی داستان این درام هیجانی واقعگرایانه درباره چند افسر وظیفه‌شناس و کارآگاه خصوصی است که مشغول تحقیق در رابطه با جنایت وحشتناکی هستند که در یک دهکده کوچک رخ داده است. با پیدا شدن جسد زن جوانی در یک نقطه پوشیده از درخت، تحقیقاتی وسیع آغاز می‌شود که نتیجه‌ای غیرمنتظره به‌همراه دارد. این تحقیقات ماموران را به یک شبکه قاچاق انسان می‌رساند که دور از چشم جامعه مشغول انجام فعالیت‌های غیرقانونی و غیرانسانی خود هستند.
نکته جالب همزمانی این اتفاق با شرایط خاص سیاسی کشور و انتخابات پیش‌رو است که تأثیر ماجرای قاچاق انسان را در سطح جامعه چند برابر می‌کند. سازندگان فیلم روی این نکته تاکید دارند که داستان آن در کنار بحث و بررسی شکاف‌های سیاسی و اجتماعی در دو کشور مالزی و اندونزی، نگاهی وسیع‌تر به موضوع داشته و به‌دنبال طرح مشکلات مربوط به سوءاستفاده از قدرت در جنوب‌شرقی آسیا‌ست.
هو یوهانگ دررابطه با انتخاب چنین موضوع حساسی برای فیلم خود،چنین می‌گوید:« داستان فیلم تنها درباره یک دهکده آرام نیست که در زیر پوست خود، در فضای متناقضی سیر می‌کند و به زندگی‌اش ادامه می‌دهد. همچنین این داستان تنها درباره شخصیت شامان نیست که در این دهکده زندگی می‌کرد و به قتل رسید. این داستان سطحی وسیع‌تر را دربر‌می‌گیرد و دادنامه‌ای در رابطه با تمام ظلم و مصائبی است که قشر ضعیف جامعه با آنها دست‌و‌پنجه‌نرم‌می‌کند.»
به این ترتیب، دهکده خاموش داستانی فراتر از یک کشور و یک ملت را به تصویر کشیده و تلاش دارد بازتابی از وضعیت زندگی اجتماعی اهالی یک قاره باشد؛ اتفاقی که در داستان فیلم رخ می‌دهد، درسال1997 رخ داده بود و به گفته سازندگان فیلم، هنوز هم مشابه این اتفاق در بسیاری از کشورهای جنوب‌شرق آسیا در حال وقوع است. همین نکته باعث شد تا هو یوهانگ تصمیم بگیرد داستان فیلم تازه‌اش را به این موضوع مهم اختصاص دهد.
به گفته او: «سینمای اجتماعی با دو رقیب روبه‌روست و برای موفقیت باید رقابتی سخت با آنها بکند. از یک‌سو، ما تلاش داریم با تقویت سینمای بومی با تولیدات پرسروصدای هالیوودی رقابت کنیم و از سوی دیگر، سینمای عامه‌پسند داخلی هم هست که با بهره‌گیری از عنصر سرگرمی و تفریح، سعی دارد عموم مردم را به سمت خود بکشد. برای همین، زمان تولید دهکده خاموش تلاش داشتیم داستان غیرمتعارف و اجتماعی خود را به زبانی مردم‌پسند تعریف کنیم تا بتوانیم گروه عظیم تماشاگران را جذب خود کنیم.»
کیکاوس زیاری | گروه فرهنگ و هنرنکته جالب همزمانی این اتفاق با شرایط خاص سیاسی کشور و انتخابات پیش‌رو است که تأثیر ماجرای قاچاق انسان را در سطح جامعه چند برابر می‌کند. سازندگان فیلم روی این نکته تاکید دارند که داستان آن در کنار بحث و بررسی شکاف‌های سیاسی و اجتماعی در دو کشور مالزی و اندونزی، نگاهی وسیع‌تر به موضوع داشته و به‌دنبال طرح مشکلات مربوط به سوءاستفاده از قدرت در جنوب‌شرقی آسیا‌ست.
هو یوهانگ دررابطه با انتخاب چنین موضوع حساسی برای فیلم خود،چنین می‌گوید:« داستان فیلم تنها درباره یک دهکده آرام نیست که در زیر پوست خود، در فضای متناقضی سیر می‌کند و به زندگی‌اش ادامه می‌دهد. همچنین این داستان تنها درباره شخصیت شامان نیست که در این دهکده زندگی می‌کرد و به قتل رسید. این داستان سطحی وسیع‌تر را دربر‌می‌گیرد و دادنامه‌ای در رابطه با تمام ظلم و مصائبی است که قشر ضعیف جامعه با آنها دست‌و‌پنجه‌نرم‌می‌کند.»
به این ترتیب، دهکده خاموش داستانی فراتر از یک کشور و یک ملت را به تصویر کشیده و تلاش دارد بازتابی از وضعیت زندگی اجتماعی اهالی یک قاره باشد؛ اتفاقی که در داستان فیلم رخ می‌دهد، درسال1997 رخ داده بود و به گفته سازندگان فیلم، هنوز هم مشابه این اتفاق در بسیاری از کشورهای جنوب‌شرق آسیا در حال وقوع است. همین نکته باعث شد تا هو یوهانگ تصمیم بگیرد داستان فیلم تازه‌اش را به این موضوع مهم اختصاص دهد.
به گفته او: «سینمای اجتماعی با دو رقیب روبه‌روست و برای موفقیت باید رقابتی سخت با آنها بکند. از یک‌سو، ما تلاش داریم با تقویت سینمای بومی با تولیدات پرسروصدای هالیوودی رقابت کنیم و از سوی دیگر، سینمای عامه‌پسند داخلی هم هست که با بهره‌گیری از عنصر سرگرمی و تفریح، سعی دارد عموم مردم را به سمت خود بکشد. برای همین، زمان تولید دهکده خاموش تلاش داشتیم داستان غیرمتعارف و اجتماعی خود را به زبانی مردم‌پسند تعریف کنیم تا بتوانیم گروه عظیم تماشاگران را جذب خود کنیم.»
