نکته مهم اینجاست که روان‌رنجوری بیماری نیست، اما یک ویژگی شخصیتی مخرب است که می‌تواند به بیماری‌ها و رنج‌های روانی منجر شود. قرارگرفتن در معرض برخی رویدادها در کودکی، ممکن است سبب آسیب‌های روحی ــ روانی متعددی در کودک و همین ویژگی شود. برای کسی که بسیار روان‌رنجور است، گرفتارشدن در الگوهای فکری معیوب و ابتلا به افسردگی یا اضطراب به‌راحتی صورت می‌پذیرد. یکی از نشانه‌های روان‌رنجوری این است که فرد مبتلا مدام نگران است. این فرد درباره رفتارهای خود و دید دیگران هم نگران است. او می‌ترسد دیگران از رفتارهایش خوش‌شان نیاید و چه‌بسا مدام در این مورد سؤال هم می‌کند. بااین‌حال اگر به زخم‌های درونی خود توجه نکنیم و متوجه خلأ عاطفی درون‌مان نباشیم،ممکن است با رفتارهای ناسالم روان خود را دچار فرسودگی کنیم و زندگی با‌کیفیتی نداشته باشیم. بنابراین اگر یاد بگیریم که چگونه افکار واحساسات منفی خود را بهتر مدیریت کنیم، می‌توانیم یک رفتار روان‌رنجور را در بهترین جهت ممکن هدایت کنیم.