می‌اندیشد طرح‌هایی را با دستور پشت درهای بسته با تعدادی از متخصصان به‌طور انتزاعی تصمیم‌گیری شده با ابلاغ و امریه می‌توان‌به برنامه‌ای تبدیل کردوتحقق بخشید اماهیچ گفتمانی چنین شکل‌نگرفت وبه عمل بدل‌نشد.برای‌همین بروکرات‌های جاهل علی‌رغم تأکیدات امام(ره) و رهبر بزرگوار، ارزش گفت‌وگو در حول ایده‌های متفکران و تبیین وشرح و بسط آن را نمی‌فهمندوفعالیت‌ها وسعی وتلاش عمومی رابدل به برنامه‌های بی‌روح وفراموشی‌پذیر می‌کنند.استالین یک توسعه بروکراتیک را تحقق بخشید و علوم انسانی آمرانه را در اختیار توسعه استالینی قرار داد و از روسیه عقب‌مانده، دومین کشور صنعتی جهان ساخت؛ البته به کمک سیبری و گولاک. نتیجه فروپاشی نظام ضدگفتمانی و مجیزگو و فاقد آزاداندیشی او بود؛ نظامی که متفکر صالح و صادق نمی‌خواست. بوق‌های تبلیغات طرح‌های جهالت‌بار می‌خواست و به‌به چه‌چه‌زن‌های حرفه‌ای بی‌دانش و ناتوان از دیدگاه انتقادی صادق.جریان اصلی متکی به معرفت علم، نقد، آزاد‌اندیشی، تعاطی آرا_ که همان‌ جریان استقامت واستقلال و اتکا به قرآن و عصمت ذاتی علمی و خط ولایت فقیه است_ همراه شده با انواع جریان‌های تکنوکرات وبروکرات مستبد و کوتاه‌بین که درحکمرانی وجود دارند که متفکر نمی‌خواهند بلکه بوق تبلیغاتی برای تصمیمات غلط می‌خواهد.از برخوردغلط مرحوم هاشمی به انتقادات مرحوم سحابی تابرخوردغلط آقای روحانی به نقد دکتر مؤمنی وخط انقلابی ودیگران گویای آن نگرش نابردبار بوده است.‌ نوشته‌های اخیرم درباره راهی که علوم انسانی درنهضت علمی نو ایران باید بپیماید، دقیقا برای دامن زدن به آگاهی و گفت‌وگوی عمومی نوشته شده. اکنون برای درس‌آموزی ازتجربه نسبت علم و دین درغرب ونفی راهی که علم را وسیله حذف دین کرده باید تعمق کنیم. بی‌توجهی به نقش علم همان‌قدر بد است، که علم بشری حدسی و ابطال‌پذیر تجربی و علوم انسانی وفلسفه را بت وحاکم بردین کردن.بدیهی است جریان‌های غرب‌گرا ورفرمیست ایرانی از چنین مباحثی دلخورند. چنان‌که از بحث پروتستانتیسم اسلامی و ریشه یهودی و فراماسونی رنسانس ونقش خاندان مدیچی ناراضی بودند وجوسازی محقری راه انداختند. 
متن کامل  را در «جام‌جم‌ آنلاین» بخوانید

احمد میر‌احسان | نویسنده و پژوهشگر