گرایش به تماشای فیلم ایرانی
اگرچه فیلم‌های خارجی، سهم مهمی در اكران كشور به‌ویژه در همان دهه‌های 60 و 70 داشته، اما تعداد بیننده فیلم‌های ایرانی و خارجی موضوعی قابل بررسی است. درواقع لزوما همه 754 عنوان فیلم خارجی كه از سال 64 تا 97 در سینماهای كشور اكران شد، اگرچه تماشاگرانی داشتند اما این‌طور نبود كه نمایش آنها حتما با استقبال و رضایت مخاطبان ایرانی همراه باشد. هرچند در این جمع، تعدادی فیلم محبوب و پربیننده هم وجود داشت، اما مجموع این آثار مخاطبان بسیار كمتری نسبت به فیلم‌های ایرانی داشتند. به جز همان سال عجیب 64 كه سینمای ایران در اكران، تقریبا همه چیز را به سینمای جهان واگذار كرده بود و فیلم‌های خارجی سهم عجیب و غریبی در اكران داشتند، در باقی سال‌ها و از سال 65 به بعد، تماشاگران همواره تماشای فیلم‌های ایرانی را به فیلم‌های خارجی در سینماها ترجیح دادند.
اینكه چرا میل و گرایش تماشاگران به فیلم‌های خارجی در سینماها به اندازه تماشای فیلم‌های وطنی نبوده، دلایل مختلفی دارد. شاید مهم‌ترین دلیل این مساله این باشد كه معمولا فیلم‌های درجه اول سینمای جهان راهی به اكران عمومی كشور پیدا نمی‌كردند و به جز مواردی استثنایی، بیشتر فیلم‌های خارجی كه به نمایش درمی آمدند، فیلم‌های درجه چندم بودند. نكته دیگر اینكه بیشتر فیلم‌ها چون به دلیل عدم رعایت كپی رایت، به صورت قانونی و با كیفیت اصلی خریداری نشده بودند، كیفیت پایینی داشتند. به اینها بیفزایید میزان جرح و تعدیل‌ها را كه باعث می‌شد مخاطبان ایرانی با فیلم‌هایی قلع و قمع شده در روایت و صحنه‌ها روبه‌رو باشند. با این حال اگر گاهی اقبال و استقبالی هم وجود داشت، به دلیل كمبود سرگرمی‌های دیگر در دهه‌های 60 و 70 بود.
بنابراین در فقدان فیلم‌های خوب و باكیفیت خارجی، تماشاگران ترجیح می‌دادند همان فیلم‌های تولید داخل را ببینند. هرچقدر فیلم ظرفیت‌های بیشتری برای جذب مخاطبان داشت، طبیعتا میزان استقبال و رضایت آنها هم بیشتر می‌شد. با تنوع سوژه‌های در سینمای ایران از میانه‌های دهه 70 به بعد و ساخت فیلم‌هایی با موضوعات مختلف، اقبال مخاطبان افزایش هم یافت و در این میان همان‌طور كه در نمودار قابل مشاهده است، مخاطب ایرانی تقریبا به طور كامل از تماشای آثار خارجی در سینماهای كشور رویگردان می‌شود. هرچند در این سال‌های اخیر و به ویژه در دهه 90، اساسا نه تعداد فیلم‌های خارجی در اكران قابل توجه است و نه نام فیلم‌ها باعث جلب توجه تماشاگران می‌شود. در این سال‌ها تماشاگران بهترین و به‌روزترین فیلم‌های خارجی را از اینترنت دریافت و در سینمای خانگی تماشا می‌كنند و دلیلی برای تماشای فیلم‌های ناموفق و نه چندان جذاب خارجی در سالن‌های سینما نمی‌بینند.
اینكه چرا میل و گرایش تماشاگران به فیلم‌های خارجی در سینماها به اندازه تماشای فیلم‌های وطنی نبوده، دلایل مختلفی دارد. شاید مهم‌ترین دلیل این مساله این باشد كه معمولا فیلم‌های درجه اول سینمای جهان راهی به اكران عمومی كشور پیدا نمی‌كردند و به جز مواردی استثنایی، بیشتر فیلم‌های خارجی كه به نمایش درمی آمدند، فیلم‌های درجه چندم بودند. نكته دیگر اینكه بیشتر فیلم‌ها چون به دلیل عدم رعایت كپی رایت، به صورت قانونی و با كیفیت اصلی خریداری نشده بودند، كیفیت پایینی داشتند. به اینها بیفزایید میزان جرح و تعدیل‌ها را كه باعث می‌شد مخاطبان ایرانی با فیلم‌هایی قلع و قمع شده در روایت و صحنه‌ها روبه‌رو باشند. با این حال اگر گاهی اقبال و استقبالی هم وجود داشت، به دلیل كمبود سرگرمی‌های دیگر در دهه‌های 60 و 70 بود.
بنابراین در فقدان فیلم‌های خوب و باكیفیت خارجی، تماشاگران ترجیح می‌دادند همان فیلم‌های تولید داخل را ببینند. هرچقدر فیلم ظرفیت‌های بیشتری برای جذب مخاطبان داشت، طبیعتا میزان استقبال و رضایت آنها هم بیشتر می‌شد. با تنوع سوژه‌های در سینمای ایران از میانه‌های دهه 70 به بعد و ساخت فیلم‌هایی با موضوعات مختلف، اقبال مخاطبان افزایش هم یافت و در این میان همان‌طور كه در نمودار قابل مشاهده است، مخاطب ایرانی تقریبا به طور كامل از تماشای آثار خارجی در سینماهای كشور رویگردان می‌شود. هرچند در این سال‌های اخیر و به ویژه در دهه 90، اساسا نه تعداد فیلم‌های خارجی در اكران قابل توجه است و نه نام فیلم‌ها باعث جلب توجه تماشاگران می‌شود. در این سال‌ها تماشاگران بهترین و به‌روزترین فیلم‌های خارجی را از اینترنت دریافت و در سینمای خانگی تماشا می‌كنند و دلیلی برای تماشای فیلم‌های ناموفق و نه چندان جذاب خارجی در سالن‌های سینما نمی‌بینند.
