هر‌سال هزاران دانشجو در ایام‌البیض، باپشت پا زدن به هیاهوی دنیای مدرن، در مساجد دانشگاه‌ها معتکف می‌شوند اما پرسش بنیادین برای فعالان رسانه‌ای در حوزه دانشگاه این است که آیا برکات این واقعه عظیم باید در چهاردیواری مسجد باقی بماند؟ اینجاست که مفهوم «پیوست رسانه‌ای» نه به‌عنوان یک امر حاشیه‌ای یا تشریفاتی بلکه به‌عنوان یک ضرورت وجودی رخ می‌نماید.  ذات اعتکاف برپایه خلوت و انزواست اما کارکرد اجتماعی آن زمانی تحقق می‌یابد که پیام این خلوت به‌گوش کسانی که توفیق حضور نداشته‌اند نیز برسد. پیوست رسانه‌ای درواقع پلی است که معنویت جاری در صحن مسجد رابه فضای عمومی دانشگاه و حتی لایه‌های مختلف جامعه تسری می‌دهد. بدون روایتگری صحیح، اعتکاف مانند چشمه‌ای است که در کویری می‌جوشد و همانجا فرومی‌رود اما با رسانه، این چشمه به رودی مبدل می‌شود که فضای فکری وروانی کل دانشگاه را تلطیف می‌کند. ‌دردنیایی که رسانه‌های معاندوجریان‌های سکولارتلاش می‌کنند تصویری تک‌بعدی، مأیوس و بیگانه با معنویت از دانشجوی ایرانی ارائه دهند، اعتکاف بهترین فرصت برای دیپلماسی عمومی درمحیط دانشگاهی است. روایت رسانه‌ای از حضور نخبگان علمی، رتبه‌های برتر کنکور و فعالان فرهنگی در صفوف نماز شب و جلسات تدبر درقرآن، کلیشه‌های ساخته شده توسط رسانه‌های بیگانه را در هم می‌شکند.

ادامه مطلب را در «جام‌جم‌آنلاین» بخوانید.