هدف این تحلیل، تبیین این نکته است که چگونه پیام رهبر انقلاب، با تأکید بر استمرار حضور اجتماعی، این حضور را به عاملی تعیین‌کننده در معادلات داخلی و حتی بین‌المللی تبدیل می‌کند و آن را از سطح مشارکت معمول، به سطح یک ابزار راهبردی ارتقا می‌دهد. در پیام رهبر انقلاب، این مسأله به‌صراحت مورد تأکید قرار می‌گیرد: «آنچه... ضروری می‌نماید، استمرار حضور مردم عزیزمان همانند 40 روزی است که پشت سر گذاشتند.» این جمله، نقطه آغاز فهم این بخش از پیام است. در اینجا، حضور مردم به گذشته ارجاع داده می‌شود اما هدف، تثبیت آن در آینده است. به بیان دیگر، پیام رهبر انقلاب، در حال تبدیل یک تجربه بالفعل به یک قاعده مستمر است. در ادامه، اهمیت این حضور با تعبیری کلیدی روشن‌تر می‌شود: «این حضور یک رکن مهم از منزلتی است که اینک ایران مقتدر در آن استقرار یافته است». این عبارت، جایگاه حضور مردم را به‌طور قابل‌توجهی ارتقا می‌دهد. حضور دیگر صرفا نشانه حمایت نیست، بلکه به‌عنوان یکی از پایه‌های «منزلت» و جایگاه کشور تعریف می‌شود. این نگاه، به‌نوعی بازتعریف مفهوم قدرت است؛ قدرتی که نه فقط در ابزارهای نظامی یا اقتصادی، بلکه در میدان اجتماعی و در سطح حضور عمومی نیز معنا می‌یابد.یکی از مهم‌ترین نکات این بخش از پیام رهبر انقلاب، ارتباط میان حضور مردم و روند مذاکرات است. آنجا که تصریح می‌شود: «نباید با اعلام بنا بر مذاکرات با دشمن، تصور شود که حضور در خیابان‌ها لازم نیست»، یک هشدار راهبردی داده می‌شود.