آسفالت 9 پیروزی تجارت بر سرگرمی
سری بازی‌های آسفالت نامی شناخته‌شده و ریشه‌دار در دنیای بازی‌های ویدئویی، به‌ویژه در پلتفرم‌های موبایل است. از زمان عرضه Asphalt Urban GT در سال ۲۰۰۴ برای کنسول دستی نوکیا (N-Gage) و نینتندو DS، این مجموعه مسیری طولانی را پیموده است.
اکنون، بازی Asphalt 9 : Legends به‌عنوان یکی ازپرچم‌داران شرکت«گیم‌لافت» تلاش می‌کند تا مرز میان بازی‌های موبایلی و تجربه‌های کنسولی را کم‌رنگ کند اما سؤال اصلی اینجاست: آیا این بازی یک مسابقه‌ای آرکید هیجان‌انگیز است که میان تبلیغات محاصره شده، یا یک ابزار بازاریابی هوشمندانه است که در آن کمی هم مسابقه گنجانده شده است؟
وقتی هیجان حرف اول را می‌زند
اگر بخواهیم صرفا بر جنبه مسابقه‌ای Asphalt 9 تمرکز کنیم، باید اعتراف کرد که با یک اثر بسیار سرگرم‌کننده روبه‌رو هستیم. گیم‌لافت در این نسخه به خوبی توانسته حس سرعت و هیجان را به مخاطب منتقل کند. فیزیک بازی کاملا در خدمت سبک آرکید است و شباهت‌های انکارناپذیری به سری محبوب Bunout دارد.در این بازی، رانندگی به معنای رعایت قوانین فیزیک یا ترمز گرفتن در پیچ‌های تند نیست؛ بلکه همه چیز در نیترو، دریفت‌های طولانی و از دور خارج کردن رقبا خلاصه می‌شود. سیستم نیترو و شارژ مجدد آن با تخریب اشیاء محیطی یا برخورد شدید با خودروهای دیگر (Takedowns)، ضرب‌آهنگ بازی را بسیار سریع نگه می‌دارد. صحنه‌های آهسته و سینمایی که هنگام حذف کردن یک رقیب به نمایش درمی‌آیند، حس پیروزی لذت‌بخشی را القا می‌کنند. حرکات آکروباتیک مانند «بشکه زدن» (Barrel Rolls) با خودرو و چرخش‌های ۳۶۰ درجه در هوا، اگرچه با واقعیت فرسنگ‌ها فاصله دارند اما لذت نابی به تجربه بصری و گیم‌پلی بازی می‌بخشند.
درخششی در قامت یک کنسول
از نظر بصری، Asphalt 9 یکی از زیباترین بازی‌های مسابقه‌ای در رده خود است. با وجود این‌که نباید انتظار جزئیات خیره‌کننده آثاری چون Forza Horizon را داشت اما مدل‌سازی خودروها با دقت بالایی انجام شده است. محیط‌های بازی از خیابان‌های نئونی توکیو گرفته تا طبیعت سرسبز اسکاتلند، تنوع بسیار خوبی دارند.جلوه‌های ویژه در بازی نقش پررنگی ایفا می‌کنند؛ پاشش قطرات آب روی صفحه هنگام عبور از کنار کشتی‌های باری، جرقه‌های ناشی از سایش بدنه خودرو با گاردریل و ذرات گرد و غبار که در هوا معلق می‌شوند، همگی به القای حس سرعت کمک می‌کنند. درنسخه نینتندو سوییچ، بازی با وجود این‌که روی نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا نمی‌شود اما عملکردی بسیار پایدار و روان دارد و در لحظات شلوغ و پربرخورد، دچار افت فریم محسوس نمی‌شود که این خود یک نقطه قوت برای توسعه‌دهندگان محسوب می‌شود.
مسابقه‌ای برای خالی کردن جیب‌ها!
اما متاسفانه، تمام نکات مثبت ذکر شده تحت‌الشعاع مدل اقتصادی بازی قرار می‌گیرند. Asphalt 9 به‌عنوان یک بازی رایگان (Free-to-Play) عرضه شده است اما رویکرد گیم‌لافت در مواجهه با بازیکن، فراتر از یک کسب درآمد ساده است. بازی به طور مداوم با بنرهای تبلیغاتی، پاپ‌آپ‌ها و پیشنهادهای خرید ارز درون‌برنامه‌ای، جریان بازی را قطع می‌کند. بزرگ‌ترین چالش زمانی آغاز می‌شود که با سیستم سوخت (Fuel) مواجه می‌شوید. پس از انجام حدود ۶ مسابقه، سوخت خودروی شما تمام می‌شود. در این مرحله، بازی شما را در برابر سه راه قرار می‌دهد:
۱. مدتی طولانی صبر کنید تا باک خودرو به صورت خودکار پر شود.
۲. از خودروی دیگری استفاده کنید که احتمالا برای ارتقای آن زمان و پول کافی صرف نکرده‌اید.
۳. با پرداخت پول واقعی، سوخت بخرید و به بازی ادامه دهید.
این مکانیزم که در بازی‌های موبایلی امری رایج است، در یک کنسول خانگی مانند نینتندو سوییچ بسیار آزاردهنده به نظر می‌رسد. حتی خرید بسته‌های الحاقی گران‌قیمت (مانند Starting Racer Pack با قیمت ۲۰ دلار) نیز تغییری در این وضعیت ایجاد نمی‌کند. شما ممکن است ۲۰ دلار هزینه کنید اما باز هم برای رانندگی با خودرویی که بابتش پول داده‌اید، با محدودیت سوخت روبه‌رو شوید. این پارادوکس، بزرگ‌ترین ضربه را به تجربه کاربر وارد می‌کند.
ترفندهای روان‌شناختی و پیشرفت در بازی
گیم‌لافت از ترفندهای هوشمندانه‌ای برای ترغیب بازیکنان به خرج کردن پول استفاده می‌کند. سیستم رنک (Rank) یا رتبه خودرو، تعیین‌کننده اصلی پیروزی در مسابقات است. اگر رنک خودروی شما از عدد پیشنهادی مسابقه کمتر باشد، پیروزی تقریبا غیرممکن می‌شود. اینجاست که بازی دوباره شما را به سمت فروشگاه سوق می‌دهد تا اعتبار (Credits) یا توکن بخرید و قطعات خودرو را ارتقا دهید. وجود بسته‌های ۱۰۰دلاری برای خرید ارز دیجیتال بازی،آن هم درعنوانی که ظاهر آن برای تمام‌سنین جذاب است،کمی نگران‌کننده وغیراخلاقی به نظر می‌رسد.به جای این‌که مهارت رانندگی عامل تعیین‌کننده باشد، مقدارپولی که خرج می‌کنید یا زمانی که برای تکرار خسته‌کننده مراحل صرف‌می‌کنید، پیشرفت شماراتضمین می‌کند.
کنترل و دسترسی‌پذیری
یکی از نقاط قوت بازی روی کنسول، پشتیبانی از روش‌های مختلف کنترل است. از کنترل‌های سنتی و کلاسیک گرفته تا استفاده از حسگر ژیروسکوپ (Tilt Steering) و حتی کنترل‌های لمسی، همگی به خوبی بهینه شده‌اند. نبود تریگرهای آنالوگ در نینتندو سوییچ برای این بازی مشکل‌ساز نیست، چرا که Asphalt 9 اساسا یک شبیه‌ساز نیست و نیازی به کنترل دقیق گاز و ترمز ندارد. این بازی ساخته شده تا با بیشترین سرعت ممکن در جاده‌ها رانده شود و سیستم‌های کنترلی آن نیز دقیقا در همین راستا طراحی شده‌اند.
هیجانی که زود از نفس می‌افتد
Asphalt 9: Legends در بطن خود یک بازی مسابقه‌ای بسیار سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت است. اگر به دنبال هیجان آنی، گرافیک زیبا و تصادفات سینمایی هستید، این بازی می‌تواند ساعت‌ها شما را سرگرم کند اما مشکل اینجاست که این لحظات لذت‌بخش بسیار کوتاه هستند و مدام توسط موانع مالی قطع می‌شوند. شاید اگر گیم‌لافت این بازی را به‌عنوان یک اثر کامل و به صورت پولی عرضه می‌کرد و تمامی و سیستم محدودیت سوخت و موانع مالی دیگ را حذف می‌نمود، ما اکنون با یکی از بهترین مسابقات آرکید تاریخ کنسول‌های دستی روبه‌رو بودیم اما در وضعیت فعلی، Asphalt 9 مانند خودروی سوپر اسپرت زیبایی است که در هر چند کیلومتر، به دلیل تمام شدن سوخت متوقف می‌شود و راننده را مجبور می‌کند برای ادامه مسیر، هزینه‌ای گزاف بپردازد.
وقتی هیجان حرف اول را می‌زند
اگر بخواهیم صرفا بر جنبه مسابقه‌ای Asphalt 9 تمرکز کنیم، باید اعتراف کرد که با یک اثر بسیار سرگرم‌کننده روبه‌رو هستیم. گیم‌لافت در این نسخه به خوبی توانسته حس سرعت و هیجان را به مخاطب منتقل کند. فیزیک بازی کاملا در خدمت سبک آرکید است و شباهت‌های انکارناپذیری به سری محبوب Bunout دارد.در این بازی، رانندگی به معنای رعایت قوانین فیزیک یا ترمز گرفتن در پیچ‌های تند نیست؛ بلکه همه چیز در نیترو، دریفت‌های طولانی و از دور خارج کردن رقبا خلاصه می‌شود. سیستم نیترو و شارژ مجدد آن با تخریب اشیاء محیطی یا برخورد شدید با خودروهای دیگر (Takedowns)، ضرب‌آهنگ بازی را بسیار سریع نگه می‌دارد. صحنه‌های آهسته و سینمایی که هنگام حذف کردن یک رقیب به نمایش درمی‌آیند، حس پیروزی لذت‌بخشی را القا می‌کنند. حرکات آکروباتیک مانند «بشکه زدن» (Barrel Rolls) با خودرو و چرخش‌های ۳۶۰ درجه در هوا، اگرچه با واقعیت فرسنگ‌ها فاصله دارند اما لذت نابی به تجربه بصری و گیم‌پلی بازی می‌بخشند.
درخششی در قامت یک کنسول
از نظر بصری، Asphalt 9 یکی از زیباترین بازی‌های مسابقه‌ای در رده خود است. با وجود این‌که نباید انتظار جزئیات خیره‌کننده آثاری چون Forza Horizon را داشت اما مدل‌سازی خودروها با دقت بالایی انجام شده است. محیط‌های بازی از خیابان‌های نئونی توکیو گرفته تا طبیعت سرسبز اسکاتلند، تنوع بسیار خوبی دارند.جلوه‌های ویژه در بازی نقش پررنگی ایفا می‌کنند؛ پاشش قطرات آب روی صفحه هنگام عبور از کنار کشتی‌های باری، جرقه‌های ناشی از سایش بدنه خودرو با گاردریل و ذرات گرد و غبار که در هوا معلق می‌شوند، همگی به القای حس سرعت کمک می‌کنند. درنسخه نینتندو سوییچ، بازی با وجود این‌که روی نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا نمی‌شود اما عملکردی بسیار پایدار و روان دارد و در لحظات شلوغ و پربرخورد، دچار افت فریم محسوس نمی‌شود که این خود یک نقطه قوت برای توسعه‌دهندگان محسوب می‌شود.
مسابقه‌ای برای خالی کردن جیب‌ها!
اما متاسفانه، تمام نکات مثبت ذکر شده تحت‌الشعاع مدل اقتصادی بازی قرار می‌گیرند. Asphalt 9 به‌عنوان یک بازی رایگان (Free-to-Play) عرضه شده است اما رویکرد گیم‌لافت در مواجهه با بازیکن، فراتر از یک کسب درآمد ساده است. بازی به طور مداوم با بنرهای تبلیغاتی، پاپ‌آپ‌ها و پیشنهادهای خرید ارز درون‌برنامه‌ای، جریان بازی را قطع می‌کند. بزرگ‌ترین چالش زمانی آغاز می‌شود که با سیستم سوخت (Fuel) مواجه می‌شوید. پس از انجام حدود ۶ مسابقه، سوخت خودروی شما تمام می‌شود. در این مرحله، بازی شما را در برابر سه راه قرار می‌دهد:
۱. مدتی طولانی صبر کنید تا باک خودرو به صورت خودکار پر شود.
۲. از خودروی دیگری استفاده کنید که احتمالا برای ارتقای آن زمان و پول کافی صرف نکرده‌اید.
۳. با پرداخت پول واقعی، سوخت بخرید و به بازی ادامه دهید.
این مکانیزم که در بازی‌های موبایلی امری رایج است، در یک کنسول خانگی مانند نینتندو سوییچ بسیار آزاردهنده به نظر می‌رسد. حتی خرید بسته‌های الحاقی گران‌قیمت (مانند Starting Racer Pack با قیمت ۲۰ دلار) نیز تغییری در این وضعیت ایجاد نمی‌کند. شما ممکن است ۲۰ دلار هزینه کنید اما باز هم برای رانندگی با خودرویی که بابتش پول داده‌اید، با محدودیت سوخت روبه‌رو شوید. این پارادوکس، بزرگ‌ترین ضربه را به تجربه کاربر وارد می‌کند.
ترفندهای روان‌شناختی و پیشرفت در بازی
گیم‌لافت از ترفندهای هوشمندانه‌ای برای ترغیب بازیکنان به خرج کردن پول استفاده می‌کند. سیستم رنک (Rank) یا رتبه خودرو، تعیین‌کننده اصلی پیروزی در مسابقات است. اگر رنک خودروی شما از عدد پیشنهادی مسابقه کمتر باشد، پیروزی تقریبا غیرممکن می‌شود. اینجاست که بازی دوباره شما را به سمت فروشگاه سوق می‌دهد تا اعتبار (Credits) یا توکن بخرید و قطعات خودرو را ارتقا دهید. وجود بسته‌های ۱۰۰دلاری برای خرید ارز دیجیتال بازی،آن هم درعنوانی که ظاهر آن برای تمام‌سنین جذاب است،کمی نگران‌کننده وغیراخلاقی به نظر می‌رسد.به جای این‌که مهارت رانندگی عامل تعیین‌کننده باشد، مقدارپولی که خرج می‌کنید یا زمانی که برای تکرار خسته‌کننده مراحل صرف‌می‌کنید، پیشرفت شماراتضمین می‌کند.
کنترل و دسترسی‌پذیری
یکی از نقاط قوت بازی روی کنسول، پشتیبانی از روش‌های مختلف کنترل است. از کنترل‌های سنتی و کلاسیک گرفته تا استفاده از حسگر ژیروسکوپ (Tilt Steering) و حتی کنترل‌های لمسی، همگی به خوبی بهینه شده‌اند. نبود تریگرهای آنالوگ در نینتندو سوییچ برای این بازی مشکل‌ساز نیست، چرا که Asphalt 9 اساسا یک شبیه‌ساز نیست و نیازی به کنترل دقیق گاز و ترمز ندارد. این بازی ساخته شده تا با بیشترین سرعت ممکن در جاده‌ها رانده شود و سیستم‌های کنترلی آن نیز دقیقا در همین راستا طراحی شده‌اند.
هیجانی که زود از نفس می‌افتد
Asphalt 9: Legends در بطن خود یک بازی مسابقه‌ای بسیار سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت است. اگر به دنبال هیجان آنی، گرافیک زیبا و تصادفات سینمایی هستید، این بازی می‌تواند ساعت‌ها شما را سرگرم کند اما مشکل اینجاست که این لحظات لذت‌بخش بسیار کوتاه هستند و مدام توسط موانع مالی قطع می‌شوند. شاید اگر گیم‌لافت این بازی را به‌عنوان یک اثر کامل و به صورت پولی عرضه می‌کرد و تمامی و سیستم محدودیت سوخت و موانع مالی دیگ را حذف می‌نمود، ما اکنون با یکی از بهترین مسابقات آرکید تاریخ کنسول‌های دستی روبه‌رو بودیم اما در وضعیت فعلی، Asphalt 9 مانند خودروی سوپر اسپرت زیبایی است که در هر چند کیلومتر، به دلیل تمام شدن سوخت متوقف می‌شود و راننده را مجبور می‌کند برای ادامه مسیر، هزینه‌ای گزاف بپردازد.
