قرن‌ها درباره آخرالزمان و وقایع آن در کتب مختلف نوشته‌اند، اما شنیدن کی بود مانند دیدن! اگر روزگاری که ما در آن زندگی می‌کنیم، همان آخرالزمانی باشد که پیرامون علائمش سخن‌ها گفته‌اند، پس به قیامت بسیار نزدیک شده‌ایم. 
خدای متعال دارد آخرین نشانه‌ها و آیات را با انسان فراموشکار مرور می‌کند تا حقیقتی نباشد که او مدعی ناآگاهی از آن شود ... . 
این حدیث نورانی از امیرمؤمنان علی(ع) درباره آزمون‌های ایمان مردمان دوره پایانی جهان، عمیق و پرنکته است: در مسیر ابتلائات و آزمون‌های آخرالزمانی، سره از ناسره جدا می‌شود، همچون انبار گندمی که از غربال‌کردن‌ها، به اندازه کف دستی گندم پاک باقی نماند!
امواج بی‌دینی در این زمانه آنچنان ویرانگر و وحشت‌افزاست که در هر هجومش، گروهی مبتلا به ضلالت می‌شوند و بعضی از ایشان، که حتی در آزمون‌های پیشین سربلند و موفق بودند، امروز در امتحان بزرگ‌تر دیگر نتوانستند به توفیقی دست یابند و از فلک نجات پیاده شدند.
اذکار مجربی که در آخرالزمان به خواندن مداومش توصیه و تاکید شده است، زمانی واجد اثر می‌شود که اعمال آدمی، در طریق صلاح و اصلاح باشد ... . ذکر، زمانی مؤثر است که به ایمان و عمل جهت دهد. بعضی مستحبات در آخرالزمان، آنچنان اهمیتی می‌یابد که انگار در شمار واجبات قرار گرفته است. حدیثی که معصوم(ع) می‌فرماید: شیعه ما نیست کسی که در آخرالزمان نماز شب نخواند، از آن روایاتی است که صعوبت حفظ دین در این زمانه را آشکار می‌کند.