سال گذشته هم با ریاست دانشگاه فرهنگیان کشور تفاهم‌نامه همکاری امضا کردیم؛ این دو بهانه‌ای شد تا دوباره و با توجه به مسئولیتم در سازمان بهزیستی و نیز عضویتم در هیات علمی این دانشگاه، مرور مجدد بر قلمرو مشترک همکاری این دو نهاد مهم داشته باشم و آنها را در قالب یادداشت پیش‌رو، تقدیم کنم. آموزش و پرورش و رفاه و سلامت اجتماعی دو رکن رکین در تکوین و ارتقای سرمایه اجتماعی و شالوده توسعه پایدار، متوازن و همه‌جانبه به‌شمار می‌روند.  نقطه تلاقی این دو کهکشان مأموریتی، دقیقا همان نقطه‌ای است که «معلم» به‌عنوان معمار هویت و شخصیت نسل آینده، با «جامعه» به‌مثابه بستری سرشار از فرصت‌ها، تنوع نیازها، رنج‌ها و چالش‌های زیستی پیوند می‌خورد.
سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، غایت نظام تعلیم و تربیت رسمی را تکوین و تعالی هویت مربیان در افق حیات طیبه و دستیابی به تربیت تمام‌ساحتی قرار داده است؛ تربیتی متوازن و جامع که هرگز محصور در ساحت علمی و فناورانه نمانده، بلکه ساحت‌های زیستی و بدنی، اخلاقی و عبادی، زیبایی‌شناختی و هنری و به‌ویژه ساحت اجتماعی و سیاسی را در کانون توجه می‌نشاند. پرسش بنیادین این است: آیا معلم می‌تواند ساحت اجتماعی، دردمندی و حس مسئولیت‌شناسی را در جان دانش‌آموز بارور سازد؟ بی‌تردید پاسخ منفی است، مگر آن‌که خود در دوران دانشجویی، مهارت‌آموزی و آمادگی حرفه‌ای را در بطن واقعیت‌های اجتماعی زیسته باشد و دردها، رنج‌ها، نیازها و ظرفیت‌های پنهان اقشار کم‌برخوردار، معلولان و گروه‌های در معرض آسیب را از نزدیک لمس کرده باشد. افزون بر این، در منظومه فکری سند تحول بنیادین، مدرسه کانون تحولات فرهنگی و اجتماعی محله تعریف شده است؛ افقی راهبردی که تحقق آن مستلزم دگرگونی در روابط سنتی نهاد تعلیم با محیط پیرامون و عینیت‌بخشی به نظریه مدرسه‌جامعه‌ای و جامعه‌مدرسه‌ای و پیوند مدرسه‌محله‌ای و محله‌مدرسه‌ای است.   در این پارادایم، دیوارهای مدرسه فرو می‌ریزد؛ مدرسه پیشران گره‌گشایی از مسائل زیست‌بوم محلی شده و محله نیز به کلاس درسی زنده و پویا تبدیل می‌شود. هم‌افزایی راهبردی سازمان بهزیستی کشور و دانشگاه فرهنگیان، مهم‌ترین گام عملیاتی برای تحقق عینی این آموزه بلند سند تحول است.