ماجرا از پروازی به مقصد مسقط آغاز شد؛ جایی که پرسش آقاپور از مدیری، در نقش مسعود شصتچی، درباره امکان نشستن در کنار او و تاکیدش روی «پروتکل‌های امنیتی»، نخستین نشانه از موقعیت تازه‌ای بود که قرار است شخصیت اصلی در آن گرفتار شود. مقصد این سفر، عمان و هدف آن حضور در همایش بین‌المللی جهان دیپلماسی بود؛ بستری که این‌بار شصتچی را در جایگاه یک مقام دیپلماتیک قرار می‌داد و زمینه شکل‌گیری یکی از موقعیت‌های مورد انتظار مخاطبان، یعنی مذاکره، را فراهم می‌کرد.
مذاکره با نماینده سومالی، موقعیت‌های طنز متعددی ایجاد کرد. شصتچی در مواجهه با طرف مقابل، به کلیشه‌های رایج در ادبیات دیپلماتیک متوسل می‌شود؛ ازجمله توصیف سومالی به‌عنوان «کشور دوست و همسایه»، درحالی‌که دو کشور از نظر جغرافیایی همسایه نیستند. همین فاصله میان ادبیات رسمی و واقعیت، یکی از دستمایه‌های شوخی در این بخش است.
در ادامه، وقتی طرف سومالیایی از مشکلات اقتصادی و نیازهای کشورش ازجمله قحطی برای نوزادان می‌گوید، شصتچی پیشنهاد تأمین شیرخشک را مطرح می‌کند و در مقابل، دریافت قیر را می‌پذیرد؛ کالایی که اساسا نیازی به آن ندارد. در بخش دیگری از مذاکره نیز قرار است انرژی و منابع حیاتی ازجمله آب، برق، گاز و نفت در اختیار طرف مقابل قرار بگیرد و در عوض، کالاهایی مانند هاناهانا و تره‌تره دریافت شود. این مبادله‌های نامتوازن، تصویری طنزآمیز از مذاکره‌ای ارائه می‌کند که در آن ظاهر رسمی توافق‌ها، بیش از منطق و منافع واقعی طرفین اهمیت پیدا می‌کند.