این‌كه می‌گویند عنــــــوان كــردن مشكلات و گرانی در محصــولات تلویــزیــونی خـط قـــرمــز اســت، صحیح نیست؛ چون بیشتر از ممیزی با مشكل جذب مخاطب روبه‌روییم. اگر به همین فیلم‌های پرمخاطب سینماها توجه كنید می‌بینید مردم از فیلم‌های سردستی حتی اگر هجو باشند، بیشتر استقبال می‌كنند و در مقابل بیشتر فیلم‌هایی كه به معضلات می‌پردازند حتی نمی‌توانند خرج خودشان را در بیاورند. همین حالا هم كه تلویزیون می‌كوشد گاه و بیگاه مشكلات را روایت كند خیلی‌ها از آن می‌نالند و می‌گویند چرا رسانه ملی همه‌اش بدبختی و بیچارگی را تصویرسازی می‌كند.
حالا در نظر بگیرید فرداروزی، حجم تصویرگری مشكلات بیشتر شود و بر دوز رئالیته افزوده شود. در آن حالت معلوم است اعتراضات چند برابر خواهد شد. از اینها گذشته اگر در سریال‌ها به‌طور مكرر از این مشكلات دم بزنند تاثیری در رفع این معضلات خواهد داشت؟
من فكر نمی‌كنم چون فارغ از آن‌كه مدیران مملكتی هستند كه باید به فكر حل مشكل باشند و نه مدیران تلویزیون، حداقل بخشی از مشكلات اقتصادی كشور ریشه در عملكرد خودمان دارد. خودمان هستیم كه باید با رعایت اخلاقیات به بهبود جامعه كمك كنیم و رسانه ملی نیز باید تا می‌تواند بر اهمیت اتحاد میان آحاد جامعه تأكید كند. ژاپنی‌ها با آن‌كه بمب اتم خوردند، ولی كنار هم قرار گرفتند و رشد كردند.
رسانه، چه در عرصه تلویزیون و چه در عرصه رادیو باید از اهمیت اتحاد و یكصدایی و یكرنگی برای مردم بگوید و توصیه‌هایی عملی برای حل مشكل بدهد تا رفته رفته این حس به مخاطب دست دهد كه اگر مشكلی هست به هر حال راه‌حل‌هایی نیز برای رفع آن وجود دارد.