پسماندهای پلاستیكی چالش زیست‌محیطی بزرگی برای دنیای مدرن امروز هستند. براساس گزارش نشنال‌جئوگرافیك سالانه چند صد میلیون تن زباله پلاستیكی در جهان تولید می‌شود كه كمتر از 20 درصد آنها بازیافت می‌شود. 40 درصد پلاستیك‌های تولیدی فقط یك بار استفاده و بعد تبدیل به‌صورت زباله و دورانداخته می‌شود. از حدود سال 1330 شمسی/ 1950 میلادی كه استفاده از پلاستیك‌ها آغاز شد تا سال 1396/ 2017 بیش از 2/9 میلیارد تن پلاستیك تولید شده كه حدود ۶/۹ میلیارد تن از آنها تبدیل به زباله شده‌اند و از این مقدار ۶/۳ میلیارد تن هرگز بازیافت نشده‌اند.
تولید زباله‌های پلاستیكی رشد بسیار سریعی دارد و از 23 میلیون تن در سال 1329/ 1950 به 162 میلیون تن در سال 1372/ 1993 و 448میلیون تن در سال 1394/ 2015 رسیده است. بخش قابل ‌توجهی از زباله‌های پلاستیكی راهی مناطق ساحلی شده و وارد آب دریاها و اقیانوس‌ها می‌شود كه مقدار سالانه آن در سال 1394/ 2015 بین پنج تا 14 میلیون تن در سال تخمین زده شده است. زمان تجزیه پسماندهای پلاستیكی دقیقا مشخص نیست و دست‌كم 450 سال طول می‌كشد و برخی زمان تجزیه آنها را بسیار طولانی‌تر برآورد می‌كنند. ورود پسماندهای پلاستیكی حیات گونه‌های دریایی بسیاری را به خطر انداخته است. همه این اعداد و ارقام باعث شده نگرانی‌های زیست‌محیطی جدی برای آینده زباله‌های پلاستیكی وجود داشته باشد. اكنون محققان درتلاشند راه‌های تازه‌ای برای تجزیه سریع‌تر زباله‌های پلاستیكی یا بازیافت آنها پیدا كنند.
در این میان پژوهشگران بریتانیایی راهی برای تبدیل این پلاستیك‌ها به سوختی برای خودروهای هیدروژنی یافته‌اند؛ یعنی خودروهایی برقی كه با سوزاندن هیدروژن در پیل‌های سوختی موتور الكتریكی خود را به‌حركت درمی‌آورند و خروجی اگزوز آنها بخار آب است. در این روش مواد خاصی كه نور را جذب می‌كند به پسماندهای پلاستیكی اضافه می‌شود و سپس این مواد در محلولی از آلكالاین قرار می‌گیرد و در معرض تابش خورشید قرار داده می‌شود. با واكنش‌های شیمیایی كه در این محلول انجام می‌گیرد حباب‌های گاز هیدروژن تولید می‌شوند. انواع مختلف پلاستیك را می‌توان با این روش به سوخت هیدروژن تبدیل كرد. این روش بازیافت پسماندهای پلاستیكی در مرحله تحقیقاتی است ولی ممكن است سال‌های آینده امكان استفاده از آن در مقیاس صنعتی برای بازیافت پلاستیك‌ها فراهم شود.