منصوره نیكوگفتار، روان شناس در این‌باره می‌گوید: معمولا طلاق مساله‌ای ناگوار است و تصمیم گرفتن برای طلاق را نباید آسان گرفت. فهمیدن این‌كه كی وقت طلاق رسیده، كار سختی است. خصوصا اگر در این میان فرزندی هم وجود داشته باشد. این باور غلط است كه به‌خاطر وجود فرزند، باید همه جوره سختی‌ و اختلافات را تحمل كرد و به یك زندگی پر از جنگ و جدل ادامه داد. اما در مقابل هم نمی‌توان با وجود فرزند، به‌راحتی تصمیم به طلاق گرفت. باید همه جوانب را سنجید و تمام راهكارها را امتحان كرد و به طلاق و جدایی به‌عنوان آخرین گزینه نگاه كرد. 
همان‌طور كه آسیب‌های یك زندگی پر تنش برای فرزندان خیلی زیاد است، نمی‌توان آسیب‌های طلاق و جدایی را هم نادیده گرفت. زن و مردی كه چندین سال در كنار هم زندگی كرده‌اند و صاحب فرزند شده‌اند، زمانی می‌توانند به جدایی فكر كنند كه تمام راه‌حل‌ها را امتحان كرده و هیچ راهكار مناسبی برای حل مشكلاتشان پیدا نكرده‌اند. آنها باید در وهله آخر راهی دادگاه خانواده شوند، نه این‌كه با بروز كوچك‌ترین اختلاف تصمیم به طلاق بگیرند. زن و شوهر می‌توانند در صورت بروز اختلافات با یك مشاور  متخصص صحبت كنند و نهایت تلاش خود را برای حل مساله انجام دهند تا شاید بتوانند از هم پاشیدن زندگیشان جلوگیری كنند. متاسفانه در پرونده‌هایی شاهد هستیم كه زوج‌ها به‌خاطر حضور یكی از اعضای خانواده در زندگی‌شان تصمیم به طلاق می‌گیرند در حالی كه باید كمی‌به هم حق بدهند. پدر و مادر در زندگی برای آسایش فرزندان از خودگذشتگی داشته‌اند. حالا هم فرزند تمام تلاش خود را می‌كند تا این محبت را در پیری آنها جبران كند و داماد و عروس باید این شرایط را درك كند. این موضوعات با گفت‌وگو قابل حل است و نباید سریع به گزینه طلاق فكر كرد.