سلام به هموطنان همدردم. من 15 سال مواد مصرف كردم. پنج سال تفننی و ده سال مداوم. شب و روز كارم شده بود مصرف مواد. زمانی به خودم آمدم كه یك معتاد تمام عیار شده بودم. پدر و مادرم آن‌قدر درگیر پول و تجملات و جمع كردن ثروت بودند كه مرا فراموش كرده بودند. فكر می‌كردند تمام نیازم پول است. مدل ماشینم را گران‌تر می‌كردند و پول توجیبی بیشتری می‌دادند، اما من به مهر و محبت آنها نیاز داشتم. وقتی از والدینم محبت ندیدم، در كوچه و خیابان دنبالش‌گشتم. پیدایش هم كردم اما با مصرف مواد مخدر در میان كسانی كه سال‌ها مواد مصرف می‌كردند. آنها مرا بین خودشان پذیرفتند و شدند دوستان واقعی من.  می‌خواستم خانواده‌ام گوش شنوایم باشند و با آنها حرف بزنم، اما مرا نشنیدند و چند معتاد جایشان را برایم گرفتند. بعد از مدتی، چون جوان بودم و چهره‌ام اعتیادم را نشان نمی‌داد، توانستم با دختری از اقوام دورمان ازدواج كنم كه از اعتیادم خبر نداشت. مدتی بعد متوجه اعتیادم شد. دعوای‌مان شد. تهدید به طلاق كرد، قول دادم ترك كنم، اما زیر قولم زدم. تخریب با مواد را به جایی رساندم كه بدجور بی‌پول شدم. طوری كه پول یك نان را هم نداشتم. زنم رفت، صاحبخانه از خانه بیرونم كرد، كارم را از دست دادم و هر بلایی كه فكر كنید سرم آمد. تصمیم گرفتم ترك كنم. سراغ همه جور روشی رفتم. كلینیك، كمپ، روان‌پزشك و جلسات ان ای و خلاصه هر چیزی كه در مورد ترك اعتیاد شنیده بودم را امتحان كردم، اما مقطعی بود و بعد از مدت كوتاهی دوباره لغزش می‌كردم.
خودمانی بگویم مرض اعتیاد در روحم بود. از مصرف ناراحت بودم و لذت نمی‌بردم، اما پای بساط نشستن‌هایش را دوست داشتم. این وسط خدا نكند یك نفر پای منقل حرف‌های‌مان را تایید كند، دیگر ول‌كن ماجرا نیستیم و دائم می‌كشیم و گل می‌گوییم و گل می‌شنویم، اما خبر نداریم با جسم و روح‌مان چه می‌كنیم. امتحان كردن روش‌های مختلف ترك فایده‌ای نداشت و میل به مصرف مواد در وجودم بود.
در فیلم روزی روزگاری سكانسی بود كه قلی خان گفت هزار بار راهزنی كردم، ولی نتوانستم یك كاروان را صحیح و سالم به مقصدش برسانم. همین حرف باعث شد تا بخودم بگویم 15 سال با مواد زندگی كردم، آیا می‌توانم چند ماه تحمل كرده و مصرف نكنم؟ با غیرت و همت بیشتری از قبل تصمیم گرفتم ترك كنم. موضوع را با دو نفر از افراد معتاد مثل خودم كه دوست داشتند ترك كنند، در میان گذاشتم و همگی سراغ انجمن معتادان گمنام رفتیم. با یكی ازمربیان آن‌جا قرارو مدارهای‌مان را گذاشتیم و خدا را شكر بعد از شش ماه مواد را برای همیشه بوسیدیم و كنار گذاشتیم. دوست عزیز مصرف‌كننده، یك‌بار برای همیشه برای خودت تصمیم بگیر. تمام خاطرات، دوستان دوران مصرف و هر چیزی كه تو را به یاد مواد می‌اندازد، فراموش كن. نباید فراموش كنیم كه از زندگی یك عشق بی‌دردسر طلبكار هستیم و باید آن را به ما بدهد. امیدوارم هر راهی كه برای ترك كردن انتخاب می‌كنی، بتوانی در آن موفق شوی.