چرا پولدارها برای سفر، بار كمتری همراه خود می‌برند؟
بلیتی به قیمتیك خودروی كوچك!
بخش ویژه یا همان VIP هواپیماها از آن دسته جاهایی است كه به دلیل قیمت بالای آن احتمالا ما آدم‌های عادی هیچ‌وقت فرصت حضور در آن را پیدا نكنیم؛ دوباتن اما درباره تجربه خاص حضور در این بخش می‌نویسد: «در كابین‌های جلویی كه خالی بودند و لم دادن شبانه توی یكی از از صندلی‌های راحتی آنها احتمالا معادل یك اتومبیل كوچك هزینه داشت، ماموران نظافت داشتند هفته‌نامه‌های اقتصادی، شكلات‌های نیمه خورده و محافظ‌های اسفنجی كج و كوله‌ای را جمع می‌كردند كه روی گوش گذاشته می‌شوند و از پولدارها و بازیگران به‌جا مانده است. این وسط در محل سوار و پیاده شدن جلو ترمینال، كلی اتومبیل ایستاده بودند، مینی‌تاكسی‌های زنگ زده با كرایه‌هایی كه جای چانه زدن ندارند كنار لیموزین‌های تنومند كه مردانی از درهای زره‌پوش‌شان سریع و خشمگین وارد مسیرهای وی‌آی‌پی (VIP) می‌شدند. پولدارها كمترین بار را داشتند، چون طبقه اجتماعی و برنامه سفرشان آنها را به این قاعده كلی پایبند كرده كه می‌شود هر چیزی را از جایی خرید. اما شاید هیچ‌وقت به فروشنده تلویزیون در آكرا [پایتخت كشور آفریقایی غنا] برنخورده بودند وگرنه با علاقه بیشتری از تصمیم یك‌خانواده غنایی برای وارد كردن یك سامسونگ پی‌اس50، یك دستگاه پلاسمای باكیفیت به وزن و ابعاد یك تابوت پُر، استقبال می‌كردند.»

از پزو اروگوئه و مانات تركمنستان تا كواچای مالاوی
اسكناس‌ها و حس تنوع گونه‌های انسانی
صرافی برای همه ما یادآور دلار و یورو است، اما دنیای اسكناس‌ها صرفا محدود به  این دو  نمی‌شود. دوباتن درباره فعالیت صرافی‌ها در فرودگاهی كه یك هفته مهمانش بوده می‌نویسد: «در ورودی بخش اصلی خرید یك باجه صرافی بود. هر چند مدام گفته می‌شود در جهانی وسیع و متنوع زندگی می‌كنیم، ممكن است موقع شنیدن این حرف صرفا با حواس‌پرتی سرمان را تكان دهیم تا وقتی كه ببینیم در دفتر صرافی ایستاده‌ایم با صدها گاو‌صندوق شامل دسته‌های پزو اروگوئه، مانات تركمنستان و كواچای مالاوی [كشوری در جنوب شرق آفریقا]. میزهای مبادلات لندن احتمالا تبادلات‌شان را با سرعتی خارق‌العاده انجام می‌دادند، اما تماس صبورانه دست‌ها با دسته‌های اسكناس به فوریت حس بسیار متفاوتی برمی‌انگیخت: حس زنده‌ای از تنوع گونه‌های انسانی. این اسكناس‌ها با رنگ‌ها و فونت‌های متفاوت، مزین به تصاویر مردان تنومند، پدران بنیانگذار، درخت‌های موز و اجنه بودند. بسیاری‌شان از شدت استفاده چروك و پوسیده بودند. به خرید شترهایی در یمن یا زین‌هایی در پرو كمك كرده بودند، توی كیف آرایشگرهای مسن نپال چپانده شده بودند یا زیر مُتكای پسر مدرسه‌ای در مولدووا [بخشی از كشور رومانی]»

وعده‌های غذایی كه جایی در لایه تروپوسفر هوا هضم می‌شوند
غذای هواپیما، اوج كشمكش فناوری با طبیعت!
دوباتن آزاد بوده تا به تمامی بخش‌های مرتبط با فرودگاه سر بزند، سری هم به بخش تهیه غذا زده است: «خیلی جذاب‌تر از این‌كه بفهمی غذای هواپیما چه مزه‌ای دارد، این است كه بدانی چطور تهیه می‌شود و البته خیلی هم پردردسرتر. یكی دو كیلومتر آن‌طرف‌تر از ترمینال، در یك كارخانه بی‌پنجره یخ‌زده كه برای شركتی سوئیسی بود، گروهی از زنان بنگلادشی و بالتیكی داشتند 80هزار صبحانه، ناهار و شام ـ كه همه قرار بود طی 15 ساعت آینده جایی در لایه تروپوسفر هوا هضم شوند ـ آماده می‌كردند. خطوط هوایی كره، آبگوشت و جی‌ال‌ال (خطوط هوایی ژاپن) خوراك قزل‌آلا می‌دادند و ایرفرنس، جوجه به همراه پوره هویج. غذاهایی كه بعدا براساس خط هوایی و مقصد تفكیك می‌شدند الان آزادانه گَلِ هم بودند، مثل مسافران ترمینال. غذای هواپیما نقطه‌ای اوج كشمكش و تضاد میان مصنوعی و طبیعی، تكنولوژیك و ارگانیك است. حتی بی‌رنگ‌وروترین گوجه‌ها در نهایت محصولاتی طبیعی‌اند. پس چه عجیب و تكان‌دهنده است كه باید میوه و سبزی‌مان را در آسمان با خودمان ببریم، در صورتی که قدیم‌ها فروتنانه‌تر در طبیعت می‌نشستیم، جشنواره‌های برداشت برگزار می‌كردیم تا محصول گندم را قدر بدانیم....»

​​​​​​​اطلاعات فوری
عنوان: یك هفته در فرودگاه
نویسنده: آلن دو باتن
مترجم: مهرناز مصباح
تعداد صفحات: 122
قیمت: 16هزار تومان
پیش‌بینی زمان مطالعه: 3 تا 5 روز