معتاد شدم تا بچه ننه نباشم!
مطلب این هفته «بازگشت» در مورد زندگی رضا، مردی 45 ساله است كه به خاطر این‌كه به او نگویند «بچه ننه»، گرفتار اعتیاد شد و زندگی‌اش به سمت سیاهی رفت اما با اراده‌اش، اعتیاد را شكست داد.
سال 53 در یك خانواده متوسط به دنیا آمدم؛ آن هم بعد از شش دختر. تك پسر خانواده بودم و پدر و مادرم مرا بسیار دوست داشتند. امكان نداشت چیزی بخواهم و برایم تهیه نكنند. زندگی خیلی خوبی داشتم، اما فقط تا پایان دوران راهنمایی. وارد دبیرستان كه شدم، زندگی‌ام 180 درجه تغییر كرد. با این‌كه پدرم بارها در مورد مواد مخدر هشدار داده بود، اما وقتی دوستانم هروئین تعارف زدند، برای این‌كه نگویند بچه ننه و لوس هستم، تعارف‌شان را قبول‌كردم و كشیدم.
تجربه خیلی جدید و عجیبی بود. دنیا انگار رنگ دیگری شده بود. شاد و خوشحال بودم. برایم تعجب‌آور بود كه همه از بدی مواد مخدر حرف می‌زنند، اما كسی از حال خوبی كه می‌داد، چیزی نمی‌گوید. هرچه می‌گذشت، رفتار و خلق و خویم هم تغییر می‌كرد. برخی دوستانم كه آلوده نبودند نصیحتم می‌كردند و می‌گفتند اگر همین‌طور به مصرف مواد ادامه دهم، تبدیل به یك معتاد حرفه‌ای می‌شوم و آخرش مرگ نصیبم می‌شود.
گوشم به این حرف‌ها بدهكار نبود. چون خودم را خیلی قوی می‌دانستم و می‌گفتم معتاد كسی است كه هر روز می‌كشد، من تفننی مصرف می‌كنم و ترك آن كاری ندارد. در حالی‌كه حق با آنان بود. اعتیاد آن‌قدر موذی و نابكار است كه كم‌كم ریشه‌ات را قطع می‌كند، بدون این‌كه خودت متوجه چیزی شوی. سه سال بعد مصرف تریاك را شروع كردم، اوایل ماهی سه، چهار دفعه بود، اما تا به‌خودم بیایم، متوجه شدم روزانه مصرف می‌كنم.
به‌خاطر مصرف مواد از كارم اخراج شدم و از آن به بعد، با آدم‌هایی بیشتر حشر و نشر می‌كردم كه مثل خودم بودند. می‌دانستم وضعیتم دارد بحرانی می‌شود. تصمیم گرفتم ازدواج كنم شاید سرم به سنگ بخورد و آدم شوم. ازدواج كردم، اما نه تنها آدم نشدم كه زندگی انسان دیگری را هم به آتش كشیدم.
روزی نبود كه در خانه دعوا نكنیم. هر بار قول می‌دادم دیگر نمی‌كشم، اما خودم می‌دانستم دروغ می‌گویم و دوباره سراغ مواد می‌روم. بعد از شش سال تحمل، بالاخره از همسرم جدا شدم تا از شر من و كارهایم راحت شود. همه زندگی‌ام شده بود مواد؛ خوابم، خوراكم، شادی‌ام، همه چیزم. این بار علاوه بر مواد، قرص ترامادول را هم به مواد مصرفی‌ام اضافه كردم. هر چه می‌كشیدم، سیر نمی‌شدم. به موجود بدبختی تبدیل شده بودم كه تنها چاره‌اش مرگ بود.
چند بار به كمپ رفتم، اما هیچ نتیجه‌ای جز مصرف دوباره مواد نداشت. در 16 سالی كه مواد مصرف كردم، بارها به جرم دزدی به زندان افتادم. در زندان حداقل دغدغه خورد و خوراك نداشتم. وقتی آزاد می‌شدم تازه اول بدبختی‌ام بود. چون باید جنس دزدی می‌فروختم تا هزینه موادم جور شود. بارها ضبط و باتری ماشین دزدیدم و فروختم و با پولش شكمم را سیر كردم. سوار اتوبوس كه می‌شدم، همه از كنارم دور می‌شدند. از قیافه ژولیده و جای سوزن‌ها روی دستانم می‌ترسیدند. از بس هروئین زده بودم یك جای سالم روی بدنم نبود.
دیگر هیچ چیز برای از دست دادن نداشتم تا این‌كه با یك نهاد مردمی مربوط به ترك اعتیاد آشنا شدم و با راهنمایی‌های آنان و كاهش میزان مصرف مواد، توانستم خودم را از منجلاب اعتیاد نجات دهم. آنجا تحقیر و طردم نكردند و انگ بی‌مصرف و به دردنخور نزدند. آنهاگفتند هیچ‌كس جز خودم نمی‌تواند به من كمك كند. امروز كه این حرف‌ها را می‌زنم، هشت سال از درمانم می‌گذرد و دوباره به یك زندگی سالم برگشته‌ام.
سال 53 در یك خانواده متوسط به دنیا آمدم؛ آن هم بعد از شش دختر. تك پسر خانواده بودم و پدر و مادرم مرا بسیار دوست داشتند. امكان نداشت چیزی بخواهم و برایم تهیه نكنند. زندگی خیلی خوبی داشتم، اما فقط تا پایان دوران راهنمایی. وارد دبیرستان كه شدم، زندگی‌ام 180 درجه تغییر كرد. با این‌كه پدرم بارها در مورد مواد مخدر هشدار داده بود، اما وقتی دوستانم هروئین تعارف زدند، برای این‌كه نگویند بچه ننه و لوس هستم، تعارف‌شان را قبول‌كردم و كشیدم.
تجربه خیلی جدید و عجیبی بود. دنیا انگار رنگ دیگری شده بود. شاد و خوشحال بودم. برایم تعجب‌آور بود كه همه از بدی مواد مخدر حرف می‌زنند، اما كسی از حال خوبی كه می‌داد، چیزی نمی‌گوید. هرچه می‌گذشت، رفتار و خلق و خویم هم تغییر می‌كرد. برخی دوستانم كه آلوده نبودند نصیحتم می‌كردند و می‌گفتند اگر همین‌طور به مصرف مواد ادامه دهم، تبدیل به یك معتاد حرفه‌ای می‌شوم و آخرش مرگ نصیبم می‌شود.
گوشم به این حرف‌ها بدهكار نبود. چون خودم را خیلی قوی می‌دانستم و می‌گفتم معتاد كسی است كه هر روز می‌كشد، من تفننی مصرف می‌كنم و ترك آن كاری ندارد. در حالی‌كه حق با آنان بود. اعتیاد آن‌قدر موذی و نابكار است كه كم‌كم ریشه‌ات را قطع می‌كند، بدون این‌كه خودت متوجه چیزی شوی. سه سال بعد مصرف تریاك را شروع كردم، اوایل ماهی سه، چهار دفعه بود، اما تا به‌خودم بیایم، متوجه شدم روزانه مصرف می‌كنم.
به‌خاطر مصرف مواد از كارم اخراج شدم و از آن به بعد، با آدم‌هایی بیشتر حشر و نشر می‌كردم كه مثل خودم بودند. می‌دانستم وضعیتم دارد بحرانی می‌شود. تصمیم گرفتم ازدواج كنم شاید سرم به سنگ بخورد و آدم شوم. ازدواج كردم، اما نه تنها آدم نشدم كه زندگی انسان دیگری را هم به آتش كشیدم.
روزی نبود كه در خانه دعوا نكنیم. هر بار قول می‌دادم دیگر نمی‌كشم، اما خودم می‌دانستم دروغ می‌گویم و دوباره سراغ مواد می‌روم. بعد از شش سال تحمل، بالاخره از همسرم جدا شدم تا از شر من و كارهایم راحت شود. همه زندگی‌ام شده بود مواد؛ خوابم، خوراكم، شادی‌ام، همه چیزم. این بار علاوه بر مواد، قرص ترامادول را هم به مواد مصرفی‌ام اضافه كردم. هر چه می‌كشیدم، سیر نمی‌شدم. به موجود بدبختی تبدیل شده بودم كه تنها چاره‌اش مرگ بود.
چند بار به كمپ رفتم، اما هیچ نتیجه‌ای جز مصرف دوباره مواد نداشت. در 16 سالی كه مواد مصرف كردم، بارها به جرم دزدی به زندان افتادم. در زندان حداقل دغدغه خورد و خوراك نداشتم. وقتی آزاد می‌شدم تازه اول بدبختی‌ام بود. چون باید جنس دزدی می‌فروختم تا هزینه موادم جور شود. بارها ضبط و باتری ماشین دزدیدم و فروختم و با پولش شكمم را سیر كردم. سوار اتوبوس كه می‌شدم، همه از كنارم دور می‌شدند. از قیافه ژولیده و جای سوزن‌ها روی دستانم می‌ترسیدند. از بس هروئین زده بودم یك جای سالم روی بدنم نبود.
دیگر هیچ چیز برای از دست دادن نداشتم تا این‌كه با یك نهاد مردمی مربوط به ترك اعتیاد آشنا شدم و با راهنمایی‌های آنان و كاهش میزان مصرف مواد، توانستم خودم را از منجلاب اعتیاد نجات دهم. آنجا تحقیر و طردم نكردند و انگ بی‌مصرف و به دردنخور نزدند. آنهاگفتند هیچ‌كس جز خودم نمی‌تواند به من كمك كند. امروز كه این حرف‌ها را می‌زنم، هشت سال از درمانم می‌گذرد و دوباره به یك زندگی سالم برگشته‌ام.
