در بیمارستان فیروزآبادی دستیار دكتر مظفری بودم. روزی از روزها دكتر مظفری ناگهان به اتاق عمل صدایم كرد 
 و پیرمردی را نشان داد كه باید پایش را به علت عفونت می‌بریدیم . دكتر گفت كه این بار من نظارت می‌كنم و شما عمل كنید . 
به مچ پای بیمار اشاره كردم كه یعنی از اینجا قطع كنم و دكتر گفت: برو بالاتر...
بالای مچ را نشان دادم و دكتر گفت: برو بالاتر ....
بالای زانو را نشان دادم و دكتر گفت: برو بالاتر....
تا این‌كه وقتی به بالای ران رسیدم، دكتر گفت از اینجا ببر. عفونت از اینجا بالاتر نرفته .لحن و عبارت « برو بالاتر» خاطره بسیار تلخی را در من زنده می‌كرد. خیلی تلخ.
دوران كودكی همزمان با اشغال ایران توسط متفقین در محله پامنار زندگی می‌كردیم . قحطی شده بود و گندم نایاب بود و نانوایی‌ها تعطیل. مردم ایران و تهران به شدت عذاب و گرسنگی می‌كشیدند . عده‌ای هم بودند كه به هر قیمتی بود ارزاق‌شان را تهیه می‌كردند و عده‌ای از خدا بی خبر هم بودند كه با احتكار از گرسنگی مردم سودجویی می‌كردند .
شبی پدرم دستم را گرفت تا در خانه همسایه مان كه دلال بود و گندم و جو می‌فروخت برویم و كمی گندم یا جو بخریم تا از گرسنگی نمیریم .پدرم 
هر قیمتی كه می‌گفت همسایه دلال ما با لحن خاصی می‌گفت: برو بالاتر...برو بالاتر...
بعد از به هوش آمدن پیرمرد برای دیدنش رفتم. چقدر آشنا بود .  وقتی از حال و روزش پرسیدم، گفت:«بچه پامنار بودم. گندم و جو می‌فروختم.  خیلی سال پیش. قبل از این‌كه در
شهر ری ساكن شوم.»
دیگر تحمل بقیه صحبت هایش را نداشتم . شناخته بودمش.خود را به حیاط بیمارستان رساندم .  من باور داشتم كه  «از مكافات عمل غافل مشو  گندم از گندم بروید جو ز جو» اما به هیچ وجه انتظار نداشتم كه چنین مكافاتی را به چشم ببینم.
منبع:سایت پلیس