در كنار همه تلاش‌هایی كه در سال‌های اخیر برای نزدیك‌تر كردن فضای سریال‌ها به اتفاقات روزمره زندگی مردم صورت گرفته، ولی همچنان مشكل اصلی اغلب فیلمنامه‌ها این است كه مردم خودشان و زندگی خودشان و شرایط روز و اتفاق‌ها و ماجراها را چنان كه باید نمی‌بینند.
البته دیده‌ایم كه به صورت مستقیم به اتفاقات روز پرداخته می‌شود. فی‌المثل راهپیمایی اربعین و دیگر مناسك مذهبی به صورت زنده از شبكه‌های مختلف پوشش داده می‌شود، ولی ماندگار كردن مناسبت‌های مذهبی با روایت داستان‌های جذاب در دل سریال‌ها و مینی‌سریال‌های متعدد است كه رخ می‌دهد.
ما نیاز داریم به روایت‌های خوب و جذاب از همه ابعاد زندگی ایرانیان. از همین ماجرای اربعین گرفته، تا شرایط اقتصادی ناشی از تحریم‌ها و ماجراهای زندگی ورزشكاران و پهلوانان و حتی سلوك نیروهای خیر اجتماعی زمینه‌هایی هستند برای نزدیك‌تر كردن تلویزیون به زندگی جامعه.
از همه اینها به تعداد خیلی زیاد می‌توانیم قصه‌های بسیار جذاب كه البته توسط آدم‌هایی كه متخصص این كار باشد نوشته شوند داشته باشیم یعنی سوژه را بدهیم به او كه تخصص وافر در فیلمنامه‌نویسی داشته باشد و از او بخواهیم كه با توجه به دغدغه‌هایش سوژه را توسعه داده و پربار كند.
غیر از این باید دید كه چقدر شرایط مهیاست برای این‌كه به لحاظ اقتصادی بشود در تلویزیون كار كرد یعنی باید سوژه را طوری آداپته كرد كه آن‌قدر مخاطب‌پسند باشد كه اسپانسرها پای كار بیایند. اسپانسر برای معرفی محصولش بیش از هر چیز نیازمند محصولات پرمخاطب است و چه چیز پرمخاطب‌تر از سریال‌هایی كه داستان‌های روز را روایت كنند.
روایت داستان‌های روز در قالب سریال‌های جذاب و مخاطب‌پسندی كه بتوانند مردم را سرگرم كنند بهترین راه است برای آن كه هم ارتباط بیشتری میان مخاطب و رسانه ملی ایجاد شود و هم این‌كه در مواقع ضروری مخاطبان به جای رسانه‌های غیرملی به سمت تلویزیون خودمان بیایند.