پرداختن به دغدغه‌های آحاد شهروندان یكی از بهترین راه‌های جذب مخاطب در رسانه ملی است. لازم نیست كه حتما برنامه‌سازان و سریال‌سازان مانند مردم فكر كنند بلكه نیاز داریم به این‌كه افكار مردم وارد تولیدات شود.
مردم ما از طیف‌های مختلفی هستند و به لحاظ طبقه فرهنگی با طبقات مختلفی مواجهیم و نیاز داریم كه درددل تمام طبقات را در آثار تلویزیونی داشته باشیم.
اگر فیلمنامه‌هایی آسیب‌شناسانه نوشته شود و بخواهد در حوزه‌های خاص به آنها پرداخته شود، به نظرم اگر اراده باشد قطعا خیلی زود به نتیجه می‌رسد. به هر حال جامعه تولیدكنندگان و كارگردانان هم جدا از جامعه نیستند و طبیعتا به بسیاری از دغدغه‌ها واقفند و بر همین اساس می‌توانند خیلی تخصصی به این دغدغه‌ها ورود كنند.
برای دراماتیك كردن خواسته‌های مردم هم فقط كافی است فضای نظارتی كمی همراهی كند و اجازه دهد كه سریال‌ها به‌موقع به دغدغه‌های جامعه ورود كنند و برای حل این دغدغه‌ها چاره‌ای بیندیشند. نظارت بایستی با تهیه‌كنندگان همراهی داشته باشد تا مسائل مبتلابه مردم و جامعه در كوتاه‌ترین فاصله نسبت به وقوع، نمایشی شود.
رسانه ملی دغدغه‌مند، مخاطبان را از مراجعه به رسانه‌های دیگر بی‌نیاز خواهد كرد ولی اگر رسانه ملی نتواند نیازهای مخاطبان را برآورده كند در آن صورت مخاطب مجبور میشود طرح دغدغه‌ها را در رسانه‌هایی جست‌وجو كند كه شاید هدفشان حل مشكل نباشد. بر این اساس هدف غایی تمامی تولیدكنندگان فعال در رسانه ملی باید این باشد كه شرایط طرح دغدغه‌های ملی در رسانه ملی را فراهم كنند و از سریال گرفته تا برنامه‌های گفت‌وگومحور و مسابقات، این دغدغه‌ها اولویت قرار گیرد.