شعر هنوز هم رسانه است، از  14‌قرن پیش كه رسانه‌ای به مفهوم امروزی وجود نداشته رسانه بوده تا همین حالا كه هنوز هم در یكه‌تازی و تاثیرگذاری‌اش بر جامعه شكی نیست. روز گذشته اكبر اكسیر شاعر گیلانی كه همیشه نگاهی عمیق و متفاوت به مسائل دارد با ایسنا گفت‌وگو كرده و شعر را تسكین‌دهنده دردها و غم‌های جامعه دانسته است. او می‌گوید: شعر به عنوان یك رسانه برتر كه دائم با عواطف انسانی در ارتباط است، بزرگ‌ترین بار این غم ملی را بر عهده دارد و در طول تاریخ ملی‌مان همیشه مردم پا به پای شاعران پا به پای درد مشترك مردم راه آمدند و دیوان‌های شعر گواه این همدردی و همسویی با مردم است.
در گزارش اصلی همین صفحه به ماجرای دیوان حافظ باقیمانده از سانحه بوئینگ 737 اشاره كرده‌ایم، جالب این که اكسیر هم اشاره خاصی به حافظ داشته و اظهار می‌كند: می‌توانیم بگوییم از آغاز شعر فارسی، شعر ایران، خصوصا غزل حافظ در زمانه خودش، تا به امروز كه ما به شعر نو رسیده‌ایم همگی با هر زبانی به ستایش مهربانی برخاستند و غمی را كه بر دل مردم نشسته است تسكین دادند. این روزها روزهای همدردی با مردم شریف است و ما خیال نمی‌كنیم كه مثلا یك هواپیما با چند سرنشین از دست داده‌ایم، ما خیال می‌كنیم كه یكی از اعضای خانواده خودمان را از دست داده‌ایم.
این شاعر با بیان این‌كه یكی از جانباختگان حادثه هواپیمای مسافربری اوكراین از دوستان نزدیك او بوده است و توضیح می‌دهد: یك دانشجوی آستارایی به نام بهاره كرمی‌فرد دوست نزدیك خانوادگی ما و برای‌مان عزیز بود. این‌ها نشان‌دهنده این است این عزیزانی كه برای تحصیل به خارج از كشور می‌رفتند، گل سر سبد خانواده خود و نمونه بودند و ما آنها را از دست دادیم كه جایگزینش هیچ چیز نمی‌تواند باشد. من از روز آغاز این غم‌ها و دردها اصلا شعر طنز از یادم رفته است و گیج، به شعرهای قبلی و غزل‌هایم پناه برده‌ام.
شاعر «زنبورهای عسل دیابت گرفته‌اند» همچنین با بیان این‌كه شاعران و نویسندگان ما برای پرداختن به دین اجتماعی پیشتاز مردم در جامعه باشند، اظهار می‌كند: شاعران باید برای تسلای خاطر داغ‌دیدگان و شهدای حادثه‌های اخیر غم‌ناله‌های‌شان را بسرایند و به اشتراك بگذارند و صبوری خود را حفظ كنند و بدانند كه این غم همیشه با ما است و هرگز از یاد ما نخواهد رفت.