دانشگاه یا كارگاه؛ مساله این است
به تعداد آدم‌های جهان برای ورود به تلویزیون راه هست، اما كسی دقیقا نمی‌داند این راه‌ها چیست و كدام راه بهتر جواب می‌دهد. در این‌كه رسانه ملی باید راه‌هایی برای ورود افراد جدید با ایده‌های تازه داشته باشد تا به ورطه تكرار نیفتد و بتواند همگام با تغییرات اجتماعی خودش را به‌روز كند شكی وجود ندارد، اما نكته اینجاست كه این راه‌ها معمولا راه‌هایی رسمی و مشخص نیستند و بیشتر برنامه‌سازان فعلی تلویزیون به صورت اتفاقی یا از راه‌های نامعمول وارد این حوزه شده‌اند. 
بعضی از علاقه‌مندان معمول‌ترین راه یعنی درس خواندن در دانشكده صداوسیما را انتخاب می‌كنند كه در نهایت برخی از دانش‌آموختگان این دانشكده وارد برنامه‌سازی در تلویزیون می‌شوند، اما بسیاری از آنها نمی‌توانند موفقیتی كسب كنند و به مشاغل دیگر روی می‌آورند و می‌توان گفت تحصیل در دانشكده صداوسیما لزوماً منجر به ورود به تلویزیون نمی‌شود. 
به جز راه آكادمیك، بعضی از برنامه‌سازان باتجربه كارگاه‌های آزاد برگزار می‌كنند تا افراد مستعد را شناسایی كنند و پرورش دهند. 
تعدادی از كسانی كه توانسته‌اند وارد عرصه تولید برنامه شوند هم از این طریق راه خودشان را 
پیدا كرده‌اند. البته مساله عدم تناسب رشته تحصیلی و شغل، محدود به عرصه رسانه نیست و به‌عنوان مثال در دانش‌آموختگان رشته‌های مهندسی هم موارد زیادی از نیافتن شغل مرتبط با رشته 
می‌بینیم.
 از قلم تا آنتن
راه دیگری كه می‌توان آن را تا حدودی امتحان 
پس داده دانست، ورود به تلویزیون از سایر عرصه‌های رسانه و به طور خاص مطبوعات است. بسیاری از كسانی كه امروز به عنوان تهیه‌كننده، مجری، سردبیر و... در برنامه‌های تلویزیونی فعالیت می‌كنند، پیشینه‌ای طولانی در مطبوعات كاغذی و آنلاین دارند و پس از سال‌ها كار به عنوان روزنامه‌نگار و خبرنگار، حالا وارد صداوسیما شده‌اند. نكته اینجاست كه این افراد، نیروهای خلاق و دست به قلم رسانه‌هایشان بوده‌اند و پس از موفقیت در عرصه مطبوعات، گام در رسانه‌هایی مانند تلویزیون و رادیو گذاشته‌اند. در نقطه مقابل، بسیاری از اهالی مطبوعات هم شانس خودشان را در تلویزیون امتحان كرده‌اند و به موفقیت قابل توجهی نرسیده‌اند. 
پس این راه هم مثل بقیه راه‌ها، تضمین قطعی ندارد. علاوه بر این‌كه ورود به مطبوعات هم كار چندان ساده‌ای نیست و شاید حتی بتوان گفت پیچیدگی‌هایی به مراتب بیشتر از ورود به تلویزیون دارد. درصد زیادی از كسانی كه در مطبوعات مشغول به كار هستند، در دانشگاه رشته روزنامه‌نگاری نخوانده‌اند و معمولاً پس از تحصیل در رشته‌های دیگر، صرفاً به خاطر علاقه و استعداد شخصی در نوشتن وارد روزنامه‌ها، مجلات و خبرگزاری‌ها می‌شوند.
 ایده اصلی
تا اینجا گفتیم كه ورود به تلویزیون یك امر سهل و ممتنع است و قاعده مشخصی ندارد. فرد باید باهوش، زمان‌شناس و خوش‌شانس باشد و این موارد برای عده كمی به طور همزمان وجود دارد. تلویزیون فضای نسبتاً بسته‌ای دارد و ورود افراد جدید به آن سخت است، چرا كه تعداد نیروهای سازمان نسبتاً زیاد است و به ویژه در دوران كمبود بودجه، جذب نیروی جدید با مشكل روبه‌رو شده و افرادی كه سال‌ها آرزوی حضور در رسانه ملی را داشتند، این روزها امید چندانی ندارند. 
با این همه، سازمان صداوسیما با همكاری 
چند نهاد دیگر تصمیم گرفته دریچه تازه‌ای باز كند تا تعدادی از جوانان خلاق را شناسایی كند و پرورش دهد تا به تلویزیون وارد شوند. رویداد ایده‌پردازی «سیرنگ» با این نگاه آغاز به كار كرد و ۱۴۰ جوان صاحب ایده در روزهای چهارم و پنجم بهمن ماه هر روز از ساعت ۷ تا ۱۹ دور هم جمع شدند و در كارگاه‌هایی با حضور برنامه‌سازان خوشنام مانند محمدرضا شهیدی‌فر و سیاوش صفاریان‌پور حضور 
پیدا كردند. 
پس از برگزاری دو روز كارگاه آموزشی، با توجه به محتواهای درخواستی چند نهاد مختلف، شركت‌كنندگان تیزر تولید كردند. در نهایت به 
سه تیزر برتر جایزه داده شد و ۱۵ ایده برتر كمك‌هزینه تولید برنامه دریافت كردند تا ایده‌هایشان تبدیل به برنامه تلویزیونی شود. استقبال از این رویداد به حدی بود كه فقط ۱۶۰ نفر در فهرست رزرو ثبت نام كرده بودند كه با توجه به محدودیت جا فرصت حضور در رویداد را پیدا نكردند. در رویداد «سیرنگ» تعداد قابل توجهی از شركت‌كنندگان از شهرستان‌های دور از پایتخت مهمان كارخانه نوآوری شدند تا روزی بتوانند به عنوان برنامه‌ساز وارد رسانه ملی شوند. این رویداد ایده‌پردازی در آینده هم ادامه خواهد داشت و اگر ایده نابی برای ساختن برنامه دارید، گوش به زنگ باشید.