در یکی از محلات مرکز شهر حکیمی زندگی می‌کرد که استاد حکمــت عملــی و معرفت کاربردی بود و مردم از راه‌های دور و نزدیک نزد او می‌رفتند تا راه‌حل مشکلات‌شان را از وی بپرسند. روزی مردی نزد حکیم رفت و گفت: همسرم شخصی بددل، بددهن، بدخلق و... و زندگی را بر من دشوار کرده است، اما من به خاطر آن که از مشکلات بعد از جدایی می‌ترسم توان جدایی از همسرم را ندارم و تحمل می‌نمایم. از شما راهنمایی می‌خواهم آیا باید تحمل کنم یا راه دیگری وجود دارد؟ در این لحظه حکیم در دست مرد قفسی مشاهده که در داخل آن دو پرنده کوچک قرار داشتند. حکیم از مرد پرسید: این چیست؟ مرد گفت: اینها دو پرنده قیمتی خوش‌آوازند که برای تقدیم به شما آورده‌ام. حکیم در قفس را باز کرد و دو پرنده را بیرون آورد و به‌سمت آسمان رها کرد. یکی از پرنده‌ها همچون تیری که از چله کمان رها شود گریخت و در فضا گم شد، اما پرنده دوم در چند قدمی قفس فرود آمد و دوباره به سمت قفس پرید و به داخل قفس رفت. حکیم لبخندی زد و هیچ نگفت. مرد گفت: آن پرنده‌ای که رفت آواز نمی‌خواند، اما پرنده‌ای که به قفس برگشت بسیار آواز می‌خواند و خود را به در و دیوار قفس می‌کوبید. تصور می‌کردم این‌یکی طالب آزادی است و آن‌یکی از زندگی در قفس رضایت دارد، اما ظاهرا برعکس. حکیم لبخندی زد و هیچ نگفت. مرد گفت: پرنده را که به فنا دادید، لااقل یک چیزی بگویید. 
حکیم گفت: هردو پرنده تحمل می‌کردند. آن‌که رفت اسارت را تحمل می‌کرد و وقتش رسید که به سوی آزادی پرواز کند. اما این‌یکی که آواز می‌خواند و از قفس شکایت داشت، تحمل کردن را تحمل می‌کرد. او بازگشت که مبادا احساس تحمل کردن را از دست بدهد. مرد نگاهی به حکیم انداخت و گفت: و من این دومی هستم؟ حکیم گفت: بلی. تو از 
تحمل کردن برای خود قفسی ساخته‌ای و از دیگران می‌خواهی که تو را تماشا کنند. وی افزود: آن‌که در پی آزادی است به‌سوی آن پر می‌کشد و به قفس فکر هم نمی‌کند. مرد که در فکر فرو رفته بود قفس و پرنده دوم را به حکیم بخشید،‌ و دل یکدله کرد و به‌سوی نزدیک‌ترین دفتر ازدواج و طلاق رفت تا همسرش را طلاق دهد. اما از آنجا که دفاتر ازدواج و طلاق جملگی سهمیه طلاق خود را مصرف کرده بودند، به خانه بازگشت و تصمیم گرفت تا شارژ شدن سهمیه طلاق دفاتر، مجددا تحمل کند.