گفت‌و‌گو با یکی از اعضای تیم برگزیده مسابقه ایده‌پردازی
از پژوهش مغز تا برنامه‌سازی
فاطمه باقری
در کنار کارگاه‌های سیرنگ، مسابقه ایده پردازی کوچکی هم برگزار شد که داوطلبان در
90 ثانیه ایده‌های خود را ارائه می‌دادند و با توجه به آرای داوران رتبه بندی می‌شدند. در این بخش از پرونده به سراغ پوریا پاک‌نژاد عضوی از تیم اول رقابت‌ها رفتیم تا با او و ایده‌اش آشنا شویم. او كارشناسی ارشد روان‌شناسی شناختی خوانده و پژوهشگر حوزه مغز و روان است. پوریا همراه دو عضو دیگر تیم، برنده سه میلیون تومان جایزه نقدی شدند.
نظرتان در مورد تجربه حضور در سیرنگ چیست؟
فكر می‌كنم سیرنگ بستری بود برای این كه
سه ضلع را به هم وصل كند: خود صدا و سیما
به عنوان بستر اصلی كه می‌تواند محتوا را نمایش دهد؛ مخاطب عمومی و مردمی كه ایده دارند، ولی هیچ‌وقت فرصت این را نداشته‌اند كه این ایده‌ها را مطرح كنند و یكی هم ارگان‌ها و نهادهایی كه دغدغه دارند، می‌خواهند از مدیوم صدا و سیما برای
مطرح كردن حرف‌هایشان استفاده كنند و بیشتر ترجیح می‌دهند كه خود مردم برای آن ایده‌پردازی كنند.
چه مراحلی را در این رویداد گذراندید و كدام بخش‌ها برای شما جذاب‌تر بود؟
جذابیت رویداد این بود كه فرصت آموزشی هم داشت. بهترین كارگاه ما، كارگاه روز چهارم بود. كارگاه آقای یوسف منصوری؛ ارائه ایشان خیلی خاص و متفاوت بود. آقای منصوری تخصصی در حوزه انواع قالب‌های تلویزیونی در رسانه‌های معتبر دنیا و این‌كه چطور می‌توانیم این قالب‌ها را یاد بگیریم و در تلویزیون خودمان استفاده كنیم، توضیح دادند. این كارگاه در ایده‌پردازی خیلی به ما كمك كرد، چون دقیقا ما را با یك سری قالب آشنا كرد كه به واسطه آنها می‌توانیم ایده‌ها را توسعه بدهیم.
اعضای گروه چطور انتخاب شدند؟
من با یكی از دوستانم ثبت‌نام كردم. آنجا هم با فرد دیگری آشنا شدیم و گروه سه نفره ساختیم. شاید اگر فرصتی بود كه كمی در ایده‌پردازی گروهی و تیم‌سازی مانور بیشتری بدهیم، حتی گروه‌های سازنده‌تری داشتیم.
قبل از این هم تجربه كار تلویزیونی داشته‌اید؟
تجربه تولید محتوای تلویزیونی نه، اما به واسطه این‌كه در چند شركت دانش‌بنیان، فعالیت تولید محتوا و دیجیتال ماركتینگ داشته‌ام، تجربه‌های محدودی در حوزه تولید محتوای چندرسانه‌ای در اندازه آپارات و اینستاگرام دارم.
باز هم ایده‌پردازی تلویزیونی را ادامه می‌دهید؟
همین یكی هم اگر ساخته شود خیلی خوب است! به خصوص این‌كه این بار مطالبه از سمت مدیران صدا و سیما بود، آنها خواستند كه ساخته شدن ایده را از آنها مطالبه كنیم. این اتفاق برای ما هم جذاب است. دلیل این‌كه در مدرسه كار می‌كردم این بود كه بتوانم تاثیرگذاری فرهنگی-اجتماعی داشته باشم و طبعا رسانه، گستره تاثیرگذاری خیلی بیشتری خواهد داشت.
اگر قرار بود تغییری در روند این رویداد ایجاد كنید؟
این رویدادها اگر تخصصی‌تر باشند اتفاق بهتری می‌افتد. مثلا اگر دغدغه ما كودك است برویم در مدارس این رویداد را برگزار كنیم تا بچه‌ها ایده‌پردازی كنند. اگر دغدغه ما دانشجوها هستند برویم داخل دانشگاه‌ها و این‌كه نهادهای مهم‌تری هم هستند كه اگر به رسانه ملی وصل شوند، نتیجه به نفع همه ماست؛ مثل وزارت بهداشت یا آموزش و پرورش.
یك مدل خیلی موفق، دهه نود در كانادا اجرا شده؛ كارتونی به نام سفرهای علمی. این كارتون یكی از ایالت‌های كاناداست كه همزمان، هرفصل یك درس كه در مدارس آن ایالت تدریس می‌شده، عصر همان روز بچه‌ها در خانه، كارتون آن را می‌دیدند. در كشور ما هم اگر آموزش و پرورش و صدا و سیما بتوانند تعامل سازنده‌ای به‌جز برنامه‌های كنكور ، تست‌زنی و ...داشته باشند، كمك بزرگی به توسعه فرهنگ است.
ایده برگزیده چه بود؟
من حدود ده سال در حوزه كودك كار كرده‌ام؛ یعنی از همان زمان كه كنكور دادم در مراكز پیش‌دبستانی و دبستان به عنوان مربی مشغول بودم و چند كتاب هم ترجمه كرده‌ام. كلا حوزه ادبیات كودك جزو دغدغه‌های من است. در این رویداد چهار نهاد دولتی برای سفارش كار شركت كرده‌بودند: وزارت ارشاد، سازمان تبلیغات اسلامی، قوه قضاییه و یك سازمان مردم‌نهاد كه هدفش شفافیت بیشتر در عملكرد مجلس بود؛ اینها هركدام محورهای مورد نظر خودشان را اعلام كردند.
بین این چهار حوزه، وقتی نماینده وزارت ارشاد دغدغه‌هایش را در حوزه كتابخوانی مطرح كرد در ذهنم چراغی روشن شد كه می‌توانم بین دغدغه‌های شخصی خودم با این نیاز وزارت ارشاد در حوزه مطالعات عمومی ارتباط برقرار كنم.
می‌دانیم در حوزه پژوهش‌های مغز و رفتار و علوم شناختی، اگر در سن كودكی بتوانیم محتوای مطالعاتی كودك را غنی كنیم، توسعه تفكر اتفاق می‌افتد و كلا سال‌های بعدی زندگی او متحول می‌شود. برای همین به ذهنم رسید كه ما اگر می‌خواهیم توسعه سواد خواندن داشته باشیم باید از كودكی آدم‌ها شروع كنیم. ما قالب مسابقه را انتخاب كردیم. مسابقه‌ای برای پدر و مادرها با موضوع «قصه شب». پدر و مادرهایی كه دوست دارند متقاضی شركت در مسابقه باشند یك فایل صوتی از قصه‌گویی‌شان ضبط می‌كنند و برای برنامه می‌فرستند و بعد از داوری و تایید می‌توانند در برنامه شركت كنند. هر شب یك شركت‌كننده قصه‌گویی می‌كند و برنامه هم همان حوالی
9 شب پخش می‌شود كه بچه‌ها می‌خوابند؛ تا قصه شب را مثلا از شبكه پویا بشنوند. آخر هر هفته هم قصه‌گوی برتر انتخاب می‌شود و با حضور ناشر و مولف كتاب، از او تقدیر می‌شود.
90 ثانیه ایده‌های خود را ارائه می‌دادند و با توجه به آرای داوران رتبه بندی می‌شدند. در این بخش از پرونده به سراغ پوریا پاک‌نژاد عضوی از تیم اول رقابت‌ها رفتیم تا با او و ایده‌اش آشنا شویم. او كارشناسی ارشد روان‌شناسی شناختی خوانده و پژوهشگر حوزه مغز و روان است. پوریا همراه دو عضو دیگر تیم، برنده سه میلیون تومان جایزه نقدی شدند.
نظرتان در مورد تجربه حضور در سیرنگ چیست؟
فكر می‌كنم سیرنگ بستری بود برای این كه
سه ضلع را به هم وصل كند: خود صدا و سیما
به عنوان بستر اصلی كه می‌تواند محتوا را نمایش دهد؛ مخاطب عمومی و مردمی كه ایده دارند، ولی هیچ‌وقت فرصت این را نداشته‌اند كه این ایده‌ها را مطرح كنند و یكی هم ارگان‌ها و نهادهایی كه دغدغه دارند، می‌خواهند از مدیوم صدا و سیما برای
مطرح كردن حرف‌هایشان استفاده كنند و بیشتر ترجیح می‌دهند كه خود مردم برای آن ایده‌پردازی كنند.
چه مراحلی را در این رویداد گذراندید و كدام بخش‌ها برای شما جذاب‌تر بود؟
جذابیت رویداد این بود كه فرصت آموزشی هم داشت. بهترین كارگاه ما، كارگاه روز چهارم بود. كارگاه آقای یوسف منصوری؛ ارائه ایشان خیلی خاص و متفاوت بود. آقای منصوری تخصصی در حوزه انواع قالب‌های تلویزیونی در رسانه‌های معتبر دنیا و این‌كه چطور می‌توانیم این قالب‌ها را یاد بگیریم و در تلویزیون خودمان استفاده كنیم، توضیح دادند. این كارگاه در ایده‌پردازی خیلی به ما كمك كرد، چون دقیقا ما را با یك سری قالب آشنا كرد كه به واسطه آنها می‌توانیم ایده‌ها را توسعه بدهیم.
اعضای گروه چطور انتخاب شدند؟
من با یكی از دوستانم ثبت‌نام كردم. آنجا هم با فرد دیگری آشنا شدیم و گروه سه نفره ساختیم. شاید اگر فرصتی بود كه كمی در ایده‌پردازی گروهی و تیم‌سازی مانور بیشتری بدهیم، حتی گروه‌های سازنده‌تری داشتیم.
قبل از این هم تجربه كار تلویزیونی داشته‌اید؟
تجربه تولید محتوای تلویزیونی نه، اما به واسطه این‌كه در چند شركت دانش‌بنیان، فعالیت تولید محتوا و دیجیتال ماركتینگ داشته‌ام، تجربه‌های محدودی در حوزه تولید محتوای چندرسانه‌ای در اندازه آپارات و اینستاگرام دارم.
باز هم ایده‌پردازی تلویزیونی را ادامه می‌دهید؟
همین یكی هم اگر ساخته شود خیلی خوب است! به خصوص این‌كه این بار مطالبه از سمت مدیران صدا و سیما بود، آنها خواستند كه ساخته شدن ایده را از آنها مطالبه كنیم. این اتفاق برای ما هم جذاب است. دلیل این‌كه در مدرسه كار می‌كردم این بود كه بتوانم تاثیرگذاری فرهنگی-اجتماعی داشته باشم و طبعا رسانه، گستره تاثیرگذاری خیلی بیشتری خواهد داشت.
اگر قرار بود تغییری در روند این رویداد ایجاد كنید؟
این رویدادها اگر تخصصی‌تر باشند اتفاق بهتری می‌افتد. مثلا اگر دغدغه ما كودك است برویم در مدارس این رویداد را برگزار كنیم تا بچه‌ها ایده‌پردازی كنند. اگر دغدغه ما دانشجوها هستند برویم داخل دانشگاه‌ها و این‌كه نهادهای مهم‌تری هم هستند كه اگر به رسانه ملی وصل شوند، نتیجه به نفع همه ماست؛ مثل وزارت بهداشت یا آموزش و پرورش.
یك مدل خیلی موفق، دهه نود در كانادا اجرا شده؛ كارتونی به نام سفرهای علمی. این كارتون یكی از ایالت‌های كاناداست كه همزمان، هرفصل یك درس كه در مدارس آن ایالت تدریس می‌شده، عصر همان روز بچه‌ها در خانه، كارتون آن را می‌دیدند. در كشور ما هم اگر آموزش و پرورش و صدا و سیما بتوانند تعامل سازنده‌ای به‌جز برنامه‌های كنكور ، تست‌زنی و ...داشته باشند، كمك بزرگی به توسعه فرهنگ است.
ایده برگزیده چه بود؟
من حدود ده سال در حوزه كودك كار كرده‌ام؛ یعنی از همان زمان كه كنكور دادم در مراكز پیش‌دبستانی و دبستان به عنوان مربی مشغول بودم و چند كتاب هم ترجمه كرده‌ام. كلا حوزه ادبیات كودك جزو دغدغه‌های من است. در این رویداد چهار نهاد دولتی برای سفارش كار شركت كرده‌بودند: وزارت ارشاد، سازمان تبلیغات اسلامی، قوه قضاییه و یك سازمان مردم‌نهاد كه هدفش شفافیت بیشتر در عملكرد مجلس بود؛ اینها هركدام محورهای مورد نظر خودشان را اعلام كردند.
بین این چهار حوزه، وقتی نماینده وزارت ارشاد دغدغه‌هایش را در حوزه كتابخوانی مطرح كرد در ذهنم چراغی روشن شد كه می‌توانم بین دغدغه‌های شخصی خودم با این نیاز وزارت ارشاد در حوزه مطالعات عمومی ارتباط برقرار كنم.
می‌دانیم در حوزه پژوهش‌های مغز و رفتار و علوم شناختی، اگر در سن كودكی بتوانیم محتوای مطالعاتی كودك را غنی كنیم، توسعه تفكر اتفاق می‌افتد و كلا سال‌های بعدی زندگی او متحول می‌شود. برای همین به ذهنم رسید كه ما اگر می‌خواهیم توسعه سواد خواندن داشته باشیم باید از كودكی آدم‌ها شروع كنیم. ما قالب مسابقه را انتخاب كردیم. مسابقه‌ای برای پدر و مادرها با موضوع «قصه شب». پدر و مادرهایی كه دوست دارند متقاضی شركت در مسابقه باشند یك فایل صوتی از قصه‌گویی‌شان ضبط می‌كنند و برای برنامه می‌فرستند و بعد از داوری و تایید می‌توانند در برنامه شركت كنند. هر شب یك شركت‌كننده قصه‌گویی می‌كند و برنامه هم همان حوالی
9 شب پخش می‌شود كه بچه‌ها می‌خوابند؛ تا قصه شب را مثلا از شبكه پویا بشنوند. آخر هر هفته هم قصه‌گوی برتر انتخاب می‌شود و با حضور ناشر و مولف كتاب، از او تقدیر می‌شود.
