تلویزیون هیچ‌گاه اثرگذاری‌اش را از دست نمی‌دهد چون رسانه اول ماست و فقط كافی است كمی توجهات به آن بیشتر شود تا بتواند اول بودن را حسابی تبیین كند.
خودم سال‌ها در گونه كودك برای تلویزیون كار كرده‌ام و مطمئنم همین حالا هم شبكه‌های امید و پویا، مخاطب خوبی دارند و فقط كافی است بودجه خوبی بگذارند و داستان‌های خوب بنویسند و تولیدات بهتر را افزایش دهند. تلویزیون می‌تواند از افراد بااستعداد استفاده بیشتری كند و مانند گذشته سطح كیفی كارها را بالا ببرد.
اكنون استعدادهای فراوانی داریم كه خانه‌نشین هستند و بخشی از این استعدادها نیز جزو متخصصان حیطه تولیدات كودك و نوجوان هستند. جا دارد این نیروهای قدیمی و پیشكسوت را دعوت به كار كنیم و به آنها مسؤولیت واگذار كنیم و بخواهیم تولیدات باانرژی كودك را توسعه دهند.  این را هم باید قبول كنیم كه ارتقای همه تولیدات در تمام گونه‌ها به تامین بودجه بستگی دارد و اگر بودجه، تامین شود راحت‌تر می‌توان هنرمندان باتجربه را به كار گرفت و از آنها استفاده كرد. این همه هنرمند بااستعداد داریم، چرا از آنها استفاده نكنیم؟
اولین واكنشی كه مردم ‌هنگام دیدار با هنرمندان پیشكسوت در كوچه و خیابان بروز می‌دهند این است كه چرا حضورتان كمرنگ شده؟ مردم دوست دارند هنرمندان قدیمی را همچنان در تلویزیون ببینند و چه خوب می‌شود كه در هر كدام از شبكه‌ها مجالی فراهم شود برای استفاده از این هنرمندان.
من نظرم این است كه از همین هنرمندان باتجربه قدیمی در تولیدات تلویزیونی استفاده كنند كه بهترین سرمایه تجربی را دارند و مردم دوستشان دارند. با یكی دو تا برنامه خوب كه با حضور اینها تولید شود، می‌توان استارت تولیدات متكی بر بزرگ‌ترهای هنر را فراهم كرد. بسیار سوژه داریم كه صداوسیما می‌تواند از آنها استفاده كند و به واسطه همین سوژه‌ها مجالی ایجاد كند برای سود بردن از توانایی‌های بزرگ ترهای هنری. باید آن قدر برنامه‌ها و سریال‌های خوب با حضور پیشكسوتان ساخت كه بیننده‌ها حظ ببرند و این هنرمندان هم هیچ‌گاه بیكار یا كم‌كار نمانند.