کوآلای درون
وقتی جیمز کوک برای اولین بار پایش را در جزیره‌ای دور‌افتاده نسبت به کشورش یعنی بریتانیا گذاشت،هرگز فکر نمی کرد دست آوردش از این اکتشاف بزرگ همیشه با دو حیوان عجیب و غریب در یادها باقی بماند. اما نام استرالیا، امروزه در ذهن همه ما با «کانگورو» و «کوآلا» که فقط در این قاره یافت می شوند گره خورده است. خوابیدن‌های کوآلا به قدری طولانی است که گاه تا ۲۰ ساعت در روز ادامه پیدا می کند. برای همین، نیاز چندانی به آب و غذا پیدا نمی‌کند، چون تحرکی ندارد. اصلا کوآلا در زبان مردم بومی استرالیا یعنی حیوانی که آب نمی نوشد. 
این خواب گران هم به ضررشان تمام می‌شود. نمونه‌اش همین آتش‌سوزی جنگل‌های استرالیا. تعداد کمی از دیگر حیوانات آسیب دیدند. چون به‌راحتی در موقع خطر پابه فرار می‌گذارند اما کوآلاها این توان را ندارند.
همه ما یک کوآلای درون داریم که گاهی تنبلی‌اش عود می کند. یکهو می‌بینی خوراک چندماهش را فقط از یکی دوتا پیج و نهایتا چندتا خبرگزاری دم دستش می گیرد و اصلا حال مطالعه و تحقیق بیشتر ندارد. امان از وقتی که حرف آنها هم خواب آور باشد. آن وقت است که هزار و یک بهانه برای کارهایی که انجام نمی دهد پیدا می کند. می گویی چرا حرکتی از خودت نشان نمی‌دهی؟ می گوید «چه فایده؟!» یا «دیگران انجام می‌دهند کافی است» یا «اصلا به من چه»... . 
شاید از این جواب‌ها در این روزهای نزدیک به انتخابات هم شنیده باشید. به آن هایی که به قول خودشان با اصل انتخابات مشکل دارند کاری ندارم چون عده کمی هستند. ولی وقتی می‌بینم آمار انتخابات در ادوار گذشته نشان می‌دهد که خیلی از نوجوان‌های رأی‌اولی پای صندوق‌ها نیامده‌اند و بعد که از خودشان می‌پرسم می‌بینم کار زیر سر همان کوآلای درون است؛ دلم می‌سوزد. اینکه فقط 30 درصد از رأی اولی‌ها در انتخابات مختلف شرکت می‌کنند فقط یک چیز را به ذهنم می‌رساند که بگویم: آهای نوجوان‌های سرزمین من! نکند خودت هم برای آینده ات بیخیال باشی. نکند خودت فرصتی که جامعه در اختیارت گذاشته را پس‌بزنی. نکند خواب بمانی!