اعتیاد به مواد مخدر، به عنوان جدی‌ترین مسأله اجتماعی در ایران، وجوه مختلف جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، حقوقی، اقتصادی، سیاسی و ... دارد. به اعتقاد صاحبنظران، اعتیاد زمینه ساز بسیاری از آسیب‌های اجتماعی به ویژه بزه دیدگی زنان است. مردان، اكثریت معتادان به مواد مخدر را تشكیل می‌دهند و در نقش همسر یا پدری معتاد، تهدیدی جدی بر حیات فردی و خانوادگی زنان و آسیبی عمیق بر كیان خانواده محسوب می‌شوند. رابطه اعتیاد با مسائل اجتماعی ارتباط دو جانبه است. از یك سو اعتیاد، جامعه را رو به ركود و انحطاط می‌كشاند و از سوی دیگر پدیده‌ای است كه ریشه در مسائل اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جامعه دارد. اعتیاد، گرایش فرد را به اصول اخلاقی و معنوی و ارزش‌های اجتماعی كاهش می‌دهد. به طوری كه آسیب‎شناسان اجتماعی، اعتیاد را به مثابه «جنگ شیمیایی خانگی» و «جنگ بدون مرز» می‎دانند.
اختلال شخصیتی بیش از هر چیز فرد را در برابر اعتیاد آسیب‌پذیر كرده و اختلال‌های موجود را تشدید می‌كند و دایره معیوب ادامه می‌یابد. شخص معتاد برای به دست آوردن ماده مخدر دست به اعمال خلاف قانون و اخلاق می‌زند و با آزاد شدن از قید و بندهای اخلاقی مرتكب جنایت نیز می‌شود. اگر مرد معتاد شخصیتی خانواده‌مدار داشته و زن و بچه‌اش برایش مهم باشد، ویژگی خلقی آرام‌تری داشت، دست بزن ندارد و میزان موادی‌‎ كه مصرف می‌كند كم است، نوع مواد مخدر مصرفی‌اش از جنس شیشه، كراك و هروئین نیست و حاضر است به كمپ برود و مواد را ترك كند، می‌توان امیدوار بود به یك زندگی سالم و به آغوش گرم خانواده بازگردد، اما اگر فرد معتاد مدت زمان زیادی است مواد مخدر مصرف می‌كند، از موادمخدر صنعتی همچون شیشه و كراك استفاده می‌كند، میزان مصرفش زیاد است، از نظر شخصیتی ضعیف است، ادامه زندگی با او همراه با تنش و مشكلات است. با نشانه‌های گفته شده روی این فرد نمی‌توان به عنوان شریك زندگی حساب كرد.
دكتر اریهومروینانس، مشاور ازدواج و نویسنده، می‌گوید: «طلاق باید آخرین راه‌‌حل باشد.» اما طلاق می‌تواند در شرایطی تصمیمی مناسب به حساب آید تا از آسیب بیشتر طرفین جلوگیری كند.