همه ما دوستانی داریم كه به قدری عشق زبان آمریكن و انگلیش هستند كه دیگر موسیقی‌های فارسی با تنظیم حامد برادران به دل‌شان نمی‌نشیند. این افراد در قدم اول احتمالا برای فهم بهتر زبان، به موسیقی فرنگی روی آوردند. اما ناگهان درگیر محتوای غنی آنها شدند. گوش‌تان را كه به هندزفری این عزیزان نزدیك كنید احتمالا یك برادر محترم معلوم‌الحالی دارد فریاد می‌زند كه: «من می‌دونم، من می‌دونم، ببین خواهر محترمه، من می‌دونم، من می‌دونم در فصل تابستان گذشته چیكار می‌كردی. میدونما، ولی به روی خودم نیاوردم! من می‌دونم، من می‌دونم، من می‌دونم...» و الی آخر! البته این حد از دانایی در مورد زندگی خصوصی دیگران جای نگرانی دارد! (خواننده مذكور بازهم فریاد می‌زند من می‌دونم... من می‌دونم) باشه تو می‌دونی بابا؛ ولی من خدایی هر چقدر دنبال برتری محتوای اشعار غربی نسبت به فارسی شدم حداقل در این قطعه زیبا و فاخر چیزی نیافتم!

بعضی هندزفری‌ها هستند كه اشعار موزون و ناموزون خود را روی دور ده كلمه بر یك هزارم ثانیه به خورد مخاطب می‌دهند. اصولا یا باید از خیر حفظ كردن این قطعات موسیقی گذشت یا با تلاش و برنامه‌ریزی‌های فشرده با خواننده مربوطه هم‌نوا شد. اگر در خیابان فردی را دیدید كه دست‌هایش را به طور عجیبی بالا و پایین می‌برد و لب‌هایش را به‌سرعت تكان می‌دهد، دارد زور می‌زند برای حفظ یكی از همین قطعات.محتوای این آهنگ‌ها اغلب پیچیده است و منظور هر بند را حتی خواننده آن هم نمی‌داند و شاعر این آثار هم تازه بعد از ساعت‌ها نشست نقد و بررسی، چیزهایی در مورد این زاییده ذهنش، می‌فهمد.غالبا پس از گوش كردن به این نوع موسیقی یك دوزی از «نامردی عالم به من ساده خام» به آدم تزریق شده و احساس «من خوبم ولی همه با من بدن» پیدا می‌كنیم. بنیان‌گذاران این دسته از موسیقی، آن را موسیقی اعتراض می‌نامند. اعتراض به مردم و زمین و زمان و اعتراض به اعتراض‌كننده و اعتراض‌شونده، اعتراض به اعتراض ناروا و در كل اعتراض به اعتراض!

خیلی نمی‌گذرد كه چشم‌بادامی‌های كره‌ای جایشان را در لیست موسیقی گوشی‌های تلفن همراه باز كرده‌اند. مخصوصا اگر آن تلفن متعلق به یك نوجوان حوالی سن 16 - 15 سال باشد. در دوران ماقبل جومونگ، كسی نمی‌دانست اصلا كره، كجای نقشه جغرافیا قرار دارد و همگی متفق‌القول خدا را شكر می‌كردیم دنیا را مثل اهالی آسیای شرقی باریك و مختصر نمی‌بینیم. اما چند سالی است كره جنوبی و پایتختش سئول، مهد تربیت خواننده‌های شرقی و سازمان‌های بزرگ صنعت موسیقی شده است و رقابتی دارند، بس شدید! شرقی‌ها همان‌قدر كه در كار گروهی موفق‌اند در خوانندگی هم با تنهایی حال نمی‌كنند و گروه گروه خواننده تحویل جامعه می‌دهند. اگر متوجه شدید بغل دستی‌تان موزیك ویدئوی كره‌ای نگاه می‌كند با حفظ احترام و فاصله‌ای معقول، یك نیم‌نگاهی در گوشی‌اش بیندازید و سعی كنید ببینید گروه بانوان یا آقایان پرزرق و برق مورد نظر، دارند چه افاضاتی می‌فرمایند. تعجب نكنید! چون بعضی وقت‌ها در نگاه اول سخت است یك چشم بادامی دختر را از پسر تشخیص دهید.

بعضی‌ها اصولا با موسیــــقی و آهنــگ كاملا «مودی» برخورد می‌كــنند. مثلا آن آهنگ كه می‌گوید: «باید همین روزا برم شمال هواشو كردم (فرزاد فرزین) را جز در جاده شمال در هیچ جاده دیگری گوش نمی‌كنند كه مبادا آن راه كه می‌روند به تركستان باشد نه شمال!یا اگر سال به سال به سمت ورزش و باشگاه و تردمیل نروند احتمالا آهنگ مورد علاقه‌شان را كه اعتقاد دارند سرحال‌شان می‌آورد، تحریم می‌كنند. احتمالا اگر با هوای ابری دل‌شان بگیرد می‌نشینند حزن‌انگیزترین آهنگ ممكن لیست موسیقی‌شان را پیدا می‌كنند و فاز راه رفتن و گریه پنهان شده در قطرات باران، بر‌می‌دارند. یا اگر آفتابی باشند و كله سحر از دنده چپ از خواب بلند نشده باشند، خواننده دارد می‌گوید: یه صبح دیگه یه صدایی توی گوشم میگه ثانیه‌های تو داره میره امروزو زندگی كن، فردا دیگه دیره!

​​​​​​​در این وانفسا كه هركس به قول قدیمی‌ها از مادرش قهر می‌كند، گوش ما را لایق صدای نتراشیده و نخراشیده‌اش می‌داند و یك سری حروف الفبا را پشت سر هم قطار می‌كند و به اسم ترانه در ذهن‌مان می‌پاشد؛ خوشبختانه هنوز هم كسانی هستند كه با همایون شجریان و علیرضا قربانی و علی زندوكیلی روح‌شان حال می‌آید.البته آن دسته كه از موسیقی سنتی خوش‌شان نمی‌آید باز هم ایمان دارند كه شعر فاخر را فقط در این آهنگ‌ها می‌شود شنید. گرچه برای رشد توجه به این نوع موسیقی‌ها، گل كردن نوجوانی مثل «پارسا خائف» در رسانه ملی هم، بی‌تأثیر نبوده است.