حرف‌های «عطا پناهی» تهیه‌كننده محرمانه نوجوان
كاملا محرمانه با نوجوان‌ها
امیرحسین علی‌نیافرد
از ساخت محرمانه نوجوان پشیمان نیستید؟
بیشتر از این پشیمانم كه چرا ساخت این برنامه را ادامه ندادم! تازه بعد از پخش شدن برنامه وقتی بازتاب نظرات نوجوان‌ها را دیدم، بیشتر افسوس خوردم كه چرا ادامه برنامه را نساختم. به نظرم اگر مدت بیشتری روی آنتن بودیم، اثرگذاری بهتری داشتیم و اتفاقات بهتری هم برایمان می‌افتاد.
خب چرا ادامه ندادید؟
بیشتر نگران بودم كه بازتاب نوجوان‌ها را درباره این برنامه بدانم تا اگر در مسیرمان كج رفته‌ایم، راه را اصلاح كنیم یا اگر مورد استقبال قرار نگرفت هم كه هیچ. به همین دلیل ما روی همان 60 قسمت توقف كردیم ولی بعدش بازخوردهایی كه برنامه داشت به‌خصوص از طرف خود نوجوان‌ها، خیلی خوب بود. بیننده خوبی هم داشتیم.
اصولا چرا به قشر نوجوان اهمیت خاصی داده نمی‌شود؟
قبول دارم كه نوجوان‌ها رسانه مخصوص خودشان را ندارند یا لااقل كم دارند. چون مهم‌تر از وجود یك بستر، تولید محصولی كه شایسته این دوره سنی باشد مهم است و ما در این زمینه خیلی كم كار كردیم.
مشكل اصلی هم در عدم شناخت از این نسل است. كار برای نوجوان‌ها خیلی سخت است چون نوجوان‌های امروزی، هرسال سلیقه و ذائقه‌شان فرق می‌كند. به روز بودن در زمینه نوجوان خیلی اهمیت دارد. تو نمی‌توانی با ادبیات زمان خودت نوجوان را جذب كنی. آن هم الان كه از طریق فضای مجازی با سینمای جهان و انواع و اقسام محصولات
طرف است.
شناخت و تعریف‌تان از نوجوان‌ها، به‌خصوص دهه هشتادی‌ها چیست؟
من یك دهه شصتی هستم. به نظرم نوجوان‌های دهه هشتادی كاملا تكلیف‌شان با خودشان روشن است. به‌شدت باهوشند و می‌دانند از زندگی چه می‌خواهند. البته با حجم اطلاعاتی كه روی سرشان ریخته باید دقت كنند كه راه غلطی را انتخاب نكنند. لااقل این بخشی از نوجوان‌ها كه من با آنها كار می‌كردم كار گروهی را درك می‌كردند و در یك جمله می‌شود گفت نسل درخشانی هستند.
من خودم قبل از كار ترس داشتم كه نكند برای كار با این جمع آماتور و نوجوان‌های پرشور به مشكل بخوریم. ولی خدا را شكر خیلی مشاركت می‌كردند و اصلا اذیت نشدیم.
در آینده منتظر قسمت جدید برنامه محرمانه باشیم؟
فعلا درحد ایده‌پردازی است و در اتاق فكر درباره‌اش صحبت می‌كنیم. باید صبر كنیم و ببینیم به چه جمع‌بندی‌ای می‌رسیم.
بیشتر از این پشیمانم كه چرا ساخت این برنامه را ادامه ندادم! تازه بعد از پخش شدن برنامه وقتی بازتاب نظرات نوجوان‌ها را دیدم، بیشتر افسوس خوردم كه چرا ادامه برنامه را نساختم. به نظرم اگر مدت بیشتری روی آنتن بودیم، اثرگذاری بهتری داشتیم و اتفاقات بهتری هم برایمان می‌افتاد.
خب چرا ادامه ندادید؟
بیشتر نگران بودم كه بازتاب نوجوان‌ها را درباره این برنامه بدانم تا اگر در مسیرمان كج رفته‌ایم، راه را اصلاح كنیم یا اگر مورد استقبال قرار نگرفت هم كه هیچ. به همین دلیل ما روی همان 60 قسمت توقف كردیم ولی بعدش بازخوردهایی كه برنامه داشت به‌خصوص از طرف خود نوجوان‌ها، خیلی خوب بود. بیننده خوبی هم داشتیم.
اصولا چرا به قشر نوجوان اهمیت خاصی داده نمی‌شود؟
قبول دارم كه نوجوان‌ها رسانه مخصوص خودشان را ندارند یا لااقل كم دارند. چون مهم‌تر از وجود یك بستر، تولید محصولی كه شایسته این دوره سنی باشد مهم است و ما در این زمینه خیلی كم كار كردیم.
مشكل اصلی هم در عدم شناخت از این نسل است. كار برای نوجوان‌ها خیلی سخت است چون نوجوان‌های امروزی، هرسال سلیقه و ذائقه‌شان فرق می‌كند. به روز بودن در زمینه نوجوان خیلی اهمیت دارد. تو نمی‌توانی با ادبیات زمان خودت نوجوان را جذب كنی. آن هم الان كه از طریق فضای مجازی با سینمای جهان و انواع و اقسام محصولات
طرف است.
شناخت و تعریف‌تان از نوجوان‌ها، به‌خصوص دهه هشتادی‌ها چیست؟
من یك دهه شصتی هستم. به نظرم نوجوان‌های دهه هشتادی كاملا تكلیف‌شان با خودشان روشن است. به‌شدت باهوشند و می‌دانند از زندگی چه می‌خواهند. البته با حجم اطلاعاتی كه روی سرشان ریخته باید دقت كنند كه راه غلطی را انتخاب نكنند. لااقل این بخشی از نوجوان‌ها كه من با آنها كار می‌كردم كار گروهی را درك می‌كردند و در یك جمله می‌شود گفت نسل درخشانی هستند.
من خودم قبل از كار ترس داشتم كه نكند برای كار با این جمع آماتور و نوجوان‌های پرشور به مشكل بخوریم. ولی خدا را شكر خیلی مشاركت می‌كردند و اصلا اذیت نشدیم.
در آینده منتظر قسمت جدید برنامه محرمانه باشیم؟
فعلا درحد ایده‌پردازی است و در اتاق فكر درباره‌اش صحبت می‌كنیم. باید صبر كنیم و ببینیم به چه جمع‌بندی‌ای می‌رسیم.
