زنده‌یاد شیخ‌الاسلام عماد مغنیه را این‌طور روایت می‌کند: عماد بسیار شخصیت لطیف و عارف‌مسلكی داشت. فارسی را سلیس و بدون لهجه صحبت می‌كرد و با گذرنامه ایرانی‌ای كه داشت، راحت می‌آمد و می‌رفت و كسی هم متوجه نمی‌شد كه ایرانی نیست! او حتی لهجه‌های اصفهانی و شیرازی و تهرانی را هم بلد بود! خیلی ساكت بود و كمتر حرف می‌زد. او یك عنصر اطلاعاتی و واقعاً نابغه بود. موقعی كه من در سوریه سفیر بودم، گاهی پیش من می‌آمد، منتهی طوری كه كسی تشخیص نمی‌داد كه او كیست! به قدری لطیف و متواضع بود كه همه دوستش داشتند. مثل یك مهمان می‌آمد، ولی قطعا كاری داشت. ذهن فوق‌العاده فعالی داشت و دائما در حال طراحی و تغییر تاكتیك بود. در زمینه اطلاعات، موجود خارق‌العاده و عجیبی بود وجوری رفتار می‌كرد كه كسی متوجهش نشود. یادم می‌آید هر وقت قرار بود عده‌ای عكس بگیرند، دوربین را می‌گرفت و عكس می‌انداخت كه خودش در عكس نباشد. بسیار فعال و خیلی خوب بلد بود اوضاع و شرایط را مدیریت كند. خیلی آدم فهمیده‌ای بود.